Ocena brak

Chrystologia św. Pawła - Preegzystencja Chrystusa

Autor /Grzes00 Dodano /22.04.2011

Jezus, który narodził się w czasie, jednocześnie jest Odwiecznym Synem Bożym; istniał On zanim stał się człowiekiem. Paweł wyraźnie podkreśla ten paradoks preegzystencji Chrystusa. Najbardziej zaskakującym tekstem jest Flp 2,6-11. U Grillmeier'a znajdujemy następujący komentarz:

Najbardziej naturalna interpretacja tego fragmentu jest następująca: ten, który istniał w postaci Bożej nie chciał zazdrośnie i egoistycznie zachować tylko dla siebie tego sposobu istnienia. Przeciwnie, chętnie przyjął kenotyczny sposób egzystencji (2 Kor 8,9). Ta kenoza jest zdefiniowana w tym samym zdaniu przez participium labôn. Oznacza to, że Chrystus preegzystujący, czyli istniejący w postaci Bożej, stając się człowiekiem, wybrał egzystencję, która ukrywa jego właściwy byt. Egzystencja historyczna Chrystusa jako człowieka nigdy nie będzie mogła wyrazić kim jest Chrystus preegzystujący. Ponieważ ta kenoza jest "przyjęta", albo lepiej "dorzucona", pierwsza forma egzystencji nie jest przez nią usunięta. Ten, który jest równy Bogu dodaje coś do swej boskości: sposób bytowania niewolników. Ten sposób istnienia służy bardziej do ukrycia Go niż objawienia.

Preegzystencja Chrystusa jest również wyrażona w innych tekstach, gdzie przyjście Chrystusa jest przedstawione jako misja (Rz 1,3; Ga 4,4). W hymnie chrystologicznym w liście do Kolosan (1,15-20) widzimy Chrystusa jako człowieka i jako tego, który działa zanim się nim stał.

Podobne prace

Do góry