Ocena brak

CHRAPY (Schnorchels) - mechanizm wymiany powietrza

Autor /malgosia123 Dodano /22.02.2011

Urządzenie dostarczające powietrze i usuwające spaliny z silników die-slowskich okrętu podwodnego idą­cego w zanurzeniu opracował kmdr J.J. Wichers z holenderskiej mary­narki wojennej. W lutym 1940 r. za­instalowano je na okręcie 021, Składało się z dwóch rur, z których jedna - doprowadzająca powietrze,była zaopatrzona w zawór uniemoż­liwiający wtargnięcie wody do wnę­trza, a druga odprowadzała spaliny.Niemcy przejęli plany tego urządze­nia w maju 1940 r. po zajęciu Ho­landii. Początkowo *Kriegsmarinenie wykazała zainteresowania. Do­piero straty okrętów podwodnychw bitwie o * Atlantyk skłoniły do­wództwo marynarki wojennej do zainstalowania „chrapów" na pokła­dach *U-bootów typ VII i IX.

Pierwsze urządzenia nie sprawdziły się. Zalanie przez fale zaworu rury doprowadzającej powietrze groziło zużyciem tlenu z wnętrza okrętu przez pracujące silniki dieslowskie. Z tego względu „chrapy" mogły być używane tylko przy spokojnym morzu, a jeden z marynarzy musiał cały czas nadzorować ich pracę, aby w przypadku zablokowania przez wodę dopływu powietrza natych­miast wyłączyć silniki. Prędkość okrętu została ograniczona do 6 wę­złów i była o 1,5 węzła mniejsza niż prędkość rozwijana przy użyciu sil­ników elektrycznych. Dopiero zmo­dernizowane „chrapy", instalowane na okrętach typu XXI (pierwszy osiągnął gotowość bojową w marcu 1945 r.) nie miały tych wad, gdyż te­leskopowe rury wystające nad po­wierzchnię morza zaopatrzone były w automatyczne wyłączniki silni­ków. Okręty z nowymi „chrapami" mogły posuwać się pod wodą z prędkością 12 węzłów.

Podobne prace

Do góry