Ocena brak

Choroby układu sercowo-naczyniowego w cukrzycy

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Główną przyczyną zgonów osób chorych na cukrzycę jest choroba wieńcowa oraz udary mózgu. Są to fakty znane już od kilkudziesięciu lat, to znaczy od czasu pełnego rozwoju diabetologii. Chorzy na cukrzycę typu 1 w większości dożywają starszego wieku, natomiast cukrzyca typu 2 jest domeną ludzi starych. W tej sytuacji nie budzi zdziwienia fakt, że leczenie powikłań w układzie sercowo-naczyniowym ma w cukrzycy tak wielkie znaczenie.

Choroby serca i dużych naczyń krwionośnych jako powikłania cukrzycy nabrały jednak szczególnego znaczenia od czasu zwrócenia uwagi na wzajemne powiązania pomiędzy czynnikami wchodzącymi w skład zespołu metabolicznego. Zespół ten został opisany przez Reavena w 1988 roku i od tego czasu toczą się wokół tego problemu nieustające dyskusje.

Zaburzenia tolerancji glukozy, insulinoopomość z towarzyszącą hiperin-sulinemią, nadwaga, dyslipidemia oraz nadciśnienie tętnicze krwi tworzą razem zespół znacząco zwiększający ryzyko wystąpienia zawału serca lub udaru mózgu. W przebiegu jawnej klinicznie cukrzycy typu 2 zawsze mamy do 

czynienia z większością elementów opisywanego zespołu. W świetle tych faktów szczególnego znaczenia nabiera określenie sposobu leczenia, który powinien zapewnić stabilizację wszystkich parametrów zespołu metabolicznego w granicach maksymalnie zbliżonych do normy.

Trudno jest odpowiedzieć na pytanie, który z elementów zespołu metabolicznego jest ważniejszy, ponieważ wszystkie jego człony są między sobą ściśle powiązane. W kilku kontrolowanych próbach klinicznych, których celem byłouzyskanie pełnej normalizacji ciśnienia tętniczego krwi, znacznie łatwiej uzyskiwano znaczące zmniejszenie występowania udarów mózgu niż zawału serca. Wyniki te świadczą o tym, że aby uzyskać pełen sukces w zapobieganiu powikłaniom naczyniowym, prowadzone leczenie powinno być wielokierunkowe. Stosunkowo najłatwiej jest stwierdzić u pacjenta nadwagę i zmierzyć ciśnienie tętnicze krwi, trochę trudniej jest oznaczyć glikemię, natomiast, aby zbadać skład lipidów we krwi obwodowej należy zachować trudne do spełnienia ściśle określone warunki. Jednak, jak świadczą wyżej przytoczone fakty, okresowe wykonywanie każdego z tych badań nie może zostać zaniedbane.

Są jednak takie parametry zespołu metabolicznego, których nie określa się ze względów technicznych, a które mają istotny wpływ na powodzenie wleczeniu i dążenie do ich stabilizacji jest bardzo istotne. Tymi parametrami są hiperinsulinemia i insulinooporność. Jednym z licznych dowodów na to, że jest to ważne, stanowi stwierdzenie częstego występowania cech insulinoopomości u osób bez cukrzycy z rozwiniętą ostrą niewydolnością wieńcową. Znamienne jest to, że stwierdzenie w tej grupie pacjentów insulinoopomości pogarsza rokowanie. Wniosek praktyczny, jaki wypływa z powyższych faktów, to konieczność skutecznego leczenia insulinoopomości w cukrzycy typu 2, pomimo że bezpośrednia ocena stanu zaawansowania tego zjawiska jest stosunkowo trudna. Najprostszym sposobem zwiększania skuteczności działania insuliny jest regularny wysiłek fizyczny (trening).

 

Podobne prace

Do góry