Ocena brak

Chorągiew, proporzec, sztandar

Autor /Teresa Dodano /25.10.2012

Znak i symbol
wojsk, od czasów rzym., od średniowiecza także państw.,
rodowy, korporacyjny, kość; składa się z płata
materii jedno- lub wielobarwnej, często drogocennej,
zdobionej haftem, aplikacją lub malowidłami, osadzanej
na drzewcu bezpośrednio lub za pomocą poprzecznego
drążka.

Ch. wojskowe: w czasach rzym. zw. vexillum,
uważane za święte i przechowywane w specjalnej
kaplicy, w koszarach lub obozie; od Konstantyna
Wielkiego ch. cesarską nazywano labarum.

W średniowieczu
od okresu wypraw krzyżowych wzrosło
znaczenie ch. wojsk. (zw. banderium). Rycerskie pospolite
ruszenie stawało pod ch. rodowymi lub ziemskimi
z herbem rodu lub danej ziemi; po wprowadzeniu
wojsk stałych, ch. stały się znakami jednostek
wojsk., mają zwykle godło państw., emblematy i napisy.

Wygląd ch. określały prawidła heraldyki. Poi.
ch. królewska (państw.) przedstawiała Orła Białego na czerwonym polu, od XV w. Orła z Pogonią. W XVIII
w. często określano mianem ch. znaki pułków piechoty
w odróżnieniu od sztandarów jazdy.
Ch. cechowe były zdobione wyobrażeniem patrona
oraz emblematami i narzędziami pracy właściwymi
dla danego cechu.

Ch. kościelne były używane w czasie procesji
od kon. I. tysiącl. Płat materii, ozdobiony przedstawieniem
rei. i napisami, umieszczony jest zwykle na
poprzecznym drążku zawieszonym na drzewcu.

W
Polsce w XV-XVII w. rozpowszechniony był zwyczaj
zawieszania w kościołach po pogrzebie dostojników
i rycerzy tzw. ch. pogrzebowych (labarum funebre),
spełniających rolę tymczasowego -» epitafium;
początkowo na tych ch. umieszczano tylko znaki herbowe
i napisy, z czasem także portret, a nawet sceny
z życia zmarłego; zdobiono je również kitami ze strusich
piór. Zob. też sztandar, proporzec.

Podobne prace

Do góry