Ocena brak

Chondropatie i chondromalacje kolana

Autor /gregory Dodano /03.12.2013

Chondromalacja jest procesem chorobowym, którego istotę stanowi niszczenie chrząstki stawowej. Pomijając predyspozycje genetyczne, zasadnicze znaczenie przyczynowe mają sumujące się mikrourazy, powodujące uszkodzenia warstwy głębokiej chrząstki (chondromalacja głęboka); chondromalacja powierzchowna powodowana jest przez zwykłe zużycie. Za ważny czynnik przyczynowy chondromalacji uznaje się też mikrourazy powodowane destabilizacją stawu rzepkowo-udowego oraz zaburzenia równowagi rzepki71, uszkodzenia łąkotek oraz uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego z towarzyszącym uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej.

Objawy

W zależności od etiologii chondromalację poprzedzają różnorodne objawy zwiastunowe. Zlekceważenie tych objawów i stosowanie leczenia objawowego -jak to z reguły ma miejsce, kończy się z reguły przyspieszonym zużyciem stawu.

O zagrażającej chondromalacji w sporcie informują: bóle przy skokach, ból przy skręcaniu kolana, niepewność stawu przy obciążeniu kończyny, obrzęki kolana po długim treningu, nawykowe zwichnięcie rzepki, zaniki mięśnia czworogłowego uda, dodatni objaw Soto-Hala, ból przy palpacji rzepki, słyszalne trzeszczenia przy zginaniu kolana, objawy łąkotkowe (w tym epizody zablokowania kolana).

Należy podkreślić, że chondromalacja rzepki w sporcie wyczynowym jest zjawiskiem stosunkowo częstym i bóle kolana na tym tle mogą występować jako samodzielna jednostka chorobowa lub też przebiegać bezobjawowo - stwierdzana jest niejako przy okazji artroskopii lub artrotomii stawu kolanowego.

Postępowanie

Z powodu trudności leczenia chondromalacji rozwiązania problemu należy szukać w profilaktyce przeciążeń kolana oraz właściwym leczeniu wad, uszkodzeń i dysfunkcji kończyny dolnej.

Obserwacje Zollingera i Osterwaldera wykazały pożytek leczenia zachowawczego chondromalacji rzepki. Badacze ci podkreślają doniosłość wywiadu

chorobowego, wzbogaconego dodatkowo obserwacją zawodnika w czasie treningu i zawodów sportowych. Dzięki temu ujawnić się może niekorzystny stereotyp treningu uszkadzającego staw rzepkowo-udowy. Niekiedy już sama zmiana tego stereotypu oraz odczekanie i obserwacja (bez terapii) może spowodować ustąpienie dolegliwości. Pożyteczne znaczenie ma niekiedy krótkotrwałe przyjmowanie leków przeciwzapalnych.

Dopiero nieskuteczność metod zachowawczych może być wskazaniem do interwencji operacyjnej, w której naczelnym celem jest usunięcie pierwotnej przyczyny patologii, zaś celem wtórnym zadziałania na ognisko chorobowe. Usunięcie chorobowo zmienionej chrząstki i np. zastosowanie przeszczepu chrząstki wraz z podłożem kostnym bez wyeliminowania pierwotnej przyczyny choroby, jest działaniem bezcelowym

 

Podobne prace

Do góry