Ocena brak

CHINY - walki 1941-45

Autor /malgosia123 Dodano /22.02.2011

Podbój Chin, najbardziej zaludnio­nego państwa na Ziemi (480 min mieszkańców w 1937 r.), przez Japonię zapoczątkowało zajęcie przez Armię *Kwantuńską w 1931 r. Mandżurii, gdzie w marcu 1932 r. okupant proklamował marionetkowe państwo Mandżukuo. Obszar ten stał się bazą do dalszej agresji Japonii na północne Chiny. W nocy 7 lipca 1937 r. na moście Marco Polo pod Pekinem chińscy żołnierze komuni­styczni ostrzelali oddział japoński. Prawdopodobnie incydent został sprowokowany na polecenie Stalina, który, podobnie jak przywódca ko­munistów chińskich Mao Tse-tung (Mao Zedong), chciał doprowadzić do wybuchu wojny japońsko-chiń-skiej, aby zapobiec agresji Japonii na Związek Radziecki. Zamiar udał się i Japończycy przystąpili do działań przeciwko Chinom. Do jesieni 1938 r. opanowali znaczną część kraju, zajmując Pekin, Tiencin, Szanghaj, Nankin, Kanton i Wuhan. Na okupowanych terenach stosowa­li masowy terror, a w Nankinie do­konali masakry miejscowej ludno­ści: tuż po zajęciu miasta rozstrzela­no lub zakłuto bagnetami 20 tys. mężczyzn w wieku poborowym. W ciągu 4 tygodni Japończycy za­mordowali 200-300 tys. mieszkań­ców, w tym kobiety i dzieci.

Szef rządu chińskiego *Czang Kai--szek przeniósł swą siedzibę do Czungcingu i stamtąd kierował wal­ką sił Kuomintangu (ok. 2 min żoł­nierzy) z wojskami japońskimi. Jed­nocześnie w północnych i środko­wych Chinach działały wojska komunistyczne (8 armia i 4 armia liczące ok. 90 tys. żołnierzy) prowa­dzące walkę partyzancką. Na mocy porozumienia zawartego 23 wrze­śnia 1939 r. obydwie zwalczające się dotychczas strony chińskie podjęły współpracę wojskową. Od końca 1938 r. do końca pierw­szej połowy 1940 r. flota japońska i oddziały inwazyjne zajęły porty na południowo-wschodnim wybrzeżu Chin. Najcenniejszą zdobyczą była wyspa Hąjnan blokująca południo­we wybrzeże i położona blisko Indochin Francuskich. Jednakże brak ostatecznego zwycięstwa w wojnie z Chinami i porażki Armii Kwantuńskiej w bitwach z wojskami radzieckimi nad *Cha-sanem i *Chałchyn-goł skłoniły władze japońskie do skierowania ekspansji na południe kontynentu. Zapewniało to dostęp do rejonów zasobnych w bogactwa naturalne i umożliwiało odcięcie Chin od pomocy państw zachodnich.

W grudniu 1941 r. Japończycy po rozpoczęciu wojny na Pacyfiku ograniczyli czasowo działania w Chinach, ale stale wzmacniali liczbę stacjonujących tam wojsk (z 500 tys. żołnierzy w 1937 r. do 1,1 min w 1945 r.). W 1944 r. Japończycy przystąpili do operacji „Ichi-go". 17 kwietnia 1944 r. 37 dywizja przekroczyła rze­kę Huang-ho i przejęła pod kontrolę linię kolejową Pekin - Hankou oraz siedem lotnisk w dwóch prowin­cjach. Do czerwca Japończycy umocnili swoje pozycje na północ od rzeki Jangcy; na południu 28 czerwca 10 dywizji podjęło atak na miasto Hengjang w południo­wym Honanie, bronione przez 10 armię chińską pod dowództwem gen. Fang Hsien-czuja.

Pozbawieni pomocy (Czang Kai-szek odmówił przysłania posiłków) Chińczycy 8 sierpnia skapitulowali. Wojska ja­pońskie skierowały się na południe, w stronę miasta Kuejlin, ale po­wstrzymały ich silne ataki samolo­tów amerykańskiej 14 armii lotni­czej (14 Air Force). Siły japońskie wyczerpywały się. Armia licząca na początku operacji „Ichi-go" ok. 1 min żołnierzy wykrwawiła się w zaciętych bojach o chińskie mia­sta; pozbawiona odpowiedniego wsparcia i uzupełnień nie miała już siły, aby zdobyć Kunming w pro­wincji Junnan, gdzie zaczynała się Droga *Birmańska. W 1945 r. stop­niowo traciła zdobyte tereny i 14 sierpnia skapitulowała, poddając się Czang Kai-szekowi.

Podobne prace

Do góry