Ocena brak

Chemia ogniwa galwanicznego

Autor /Tabor Dodano /31.01.2012

Najbardziej rozpowszechnionym rodzajem ogni­wa galwanicznego jest ogniwo suche, konstrukcja oparta na wynalazku George'a Leclanche z lat 60. XIX wieku. Jego nowoczesna odmiana zbudowa­na jest z cynkowej obudowy, będącej jednocześnie katodą, oraz znajdującego się wewnątrz pręta węg­lowego, pełniącego rolę anody. Elektrolitem jest wilgotna, gęsta pasta - chlorek amonowy (salmiak). Podczas pracy ogniwa, na pręcie węglowym wy­dziela się wodór, który należy usuwać, aby nie ob­niżył sprawności urządzenia. W tym celu dodaje się do elektrolitu substancji chemicznej wiążącej wodór zwanej depolaryzatorem (w przypadku ogniwa Leclanche'go jest to dwutlenek manganu).
Akumulatory bazują na konstrukcji ołowiowo--kwasowej wynalezionej w 1860 roku przez Gastona Plante. Elektrody z ołowiu i dwutlenku ołowiu są zanurzone w roztworze wodnym kwasu siarko­wego. Podczas eksploatacji obie elektrody zaczy­nają pokrywać się warstwą siarczku ołowiu. Ołów i jego dwutlenek odzyskiwane są z siarczku na odpowiednich elektrodach podczas ładowania ogni­wa. Akumulatory Ni-Cd (niklowo-kadmowe) za­wierają w sobie wodorotlenek niklu jako elektro­lit. Mogą one być dużo mniejsze niż ołowiowe. Są źródłem energii elektrycznej dla latarek, małych narzędzi domowych, walkmanów i wielu innych urządzeń elektrycznych.

Podobne prace

Do góry