Ocena brak

CHARKÓW - bitwy 1941-43

Autor /malgosia1234 Dodano /22.02.2011

Ukraińskie miasto zajęte przez woj­ska niemieckie 24 października 1941 r., stało się jedną z kilku baz (obok m.in. Nowgorodu, Briańska, Kurska, Orła), będących punktem oparcia dla *Wehrmachtu podczas ofensywy *Armii Czerwonej zimą 1941 42 r. Wojska Frontu Południo­wo-Zachodniego (dowódca marsz. Siemion *Timoszenko) 12 maja 1942 r. podjęły ataki na Charków, usiłując rozbić 6 armię (dowódca gen. Friedrich *Paulus) z Grupy Armii „Południe" (Heeresgruppe „Sud") i część sił grupy armijnej JCleist" (Armeegruppe von Kleist złożonej z 1 armii pancernej i 17 armii), by otworzyć drogę do Dnie-propietrowska. Początkowo radziec­kie wojska pancerne wdarły się 25-30 km w głąb obrony niemiec­kiej, ale wskutek niedostatecznego rozpoznania sił nieprzyjaciela do­wództwo Armii Czerwonej nie uży­to w odpowiednim czasie odwodów, co umożliwiło Niemcom zorganizo­wanie obrony.

17 maja 6 armia i grupa armijna „Kleist" przeszły do przeciwnatarcia i okrążyły ok. 240 rys. żołnierzy radzieckich. Zwy­cięstwo pod Charkowem ułatwiło Niemcom podjęcie latem 1942 r. wielkiej ofensywy ku Wołdze i Kau­kazowi. 16 lutego 1943 r. Charków wyzwoliły wojska Frontu Worone-skiego, ale wkrótce miasto to po­nownie dostało się w ręce niemiec­kie. Ostatecznie Charków wyzwoli­ły 23 sierpnia 1943 r. wojska Frontu Stepowego (dowódca gen. Iwan Ko­niew) w II etapie bitwy kurskiej.

Podobne prace

Do góry