Ocena brak

CHARIOT - żywa torpeda

Autor /malgosia1234 Dodano /22.02.2011

Brytyjski pojazd podwodny zbudo­wany w kwietniu 1942 r. na podsta­wie przechwyconych w Gibraltarze i *Aleksandrii włoskich pojazdów Maiale. Była to torpeda kal. 533 mm, na której okrakiem siadało dwóch nurków. Z przodu, za nie­wielką metalową osłoną, siedział sternik, który miał przed sobą pod­świetlony kompas, wskaźnik głębo­kości, poziomicę oraz wskaźniki pracy silnika; kierował on torpedą za pomocą steru kierunkowego i dwóch skrzydełek stanowiących stery głębokości. Siedzący z tyłu nu­rek, oddzielony od sternika metalo­wą skrzynką zawierającą narzędzia i zapasowy aparat tlenowy, był na­wigatorem i do niego należało prze­cinanie sieci zamykających wejście do portu oraz demontowanie z tor­pedy głowicy bojowej o wadze 318 kg, zaopatrzonej w zapalnik czaso­wy (do 5 godz.) i przytwierdzenie jej do burty atakowanego okrętu.

Pierwszą akcją Chariotów był atak na niemiecki pancernik *Tirpitz ko­twiczący w fiordzie Trondheim. 26 października dwie torpedy zosta­ły ukryte pod torfem w ładowni ku­tra Artur, a 6 brytyjskich nurków w skrytce pod pokładem. Kuter do­wodzony przez członka norweskie­go ruchu oporu Leifa Larsena wyru­szył ze Szkocji (operacja „Title"). Akcja nie doszła do skutku, gdyż przy wejściu do fiordu torpedy wy­dobyte wcześniej spod torfu i holo­wane pod kutrem urwały się z lin i zatonęły. Pierwszą udaną akcję przeprowa­dzono w nocy z 2 na 3 stycznia 1943 r. we włoskim porcie Palermo. Dwa brytyjskie okręty podwodne Thunderbolt i Trooper wypuściły 5 Chariotów. Załoga jednego z nich przedostała się do portu i przy­twierdziła głowicę bojową do burty krążownika Ulpio Traiano oraz mniejsze miny o wadze 2,3 kg do 4 małych jednostek.

Eksplozja, która nastąpiła po 2 godzinach, po­ważnie uszkodziła krążownik. Zało­ga drugiego z pojazdów uszkodziła transportowiec Yiminale. Od końca 1943 r. brytyjscy i włoscy nurkowie działali razem przeciwko włoskim jednostkom przejętym przez Niemców. W nocy z 21 na 22 czerwca 1944 r. torpedy włoskie i brytyjskie opuszczone z pokła­dów włoskiego niszczyciela Greca-le i brytyjskiego MTB 74 zatopiły w La Spezia ciężki krążownik Bolzano, a kilka dni później uszko­dziły ciężki krążownik Gorizia. W ostatniej operacji żywych torped na wodach europejskich, w nocy z 19 na 20 kwietnia 1945 r., zatopio­no nie ukończony lotniskowiec Aąuila, który Niemcy planowali użyć do blokady portu w Genui. Pod koniec wojny Brytyjczycy zbu­dowali ulepszoną torpedę MklI (na­zywaną Terry Chariot od nazwi­ska jednego z konstruktorów, kmdr. S. Terry'ego).

Różniła się od Mkl konstrukcją siedzeń dla nurków, większą głowicą (500 kg Torpexu) oraz bardziej opływowym kształtem i ulepszonym silnikiem, co pozwa­lało rozwijać większą prędkość i zwiększyło zasięg do ok. 30 mil. Pojazdy te skierowano do bazy w Trincomalee na Cejlonie, skąd miały być wywożone na pokładach okrętów podwodnych w rejon akcji . W nocy z 27 na 28 października 1944 r. dwa Charioty przedostały się do portu w Phuket i zatopiły trans­portowiec Sumatra (4859 BRT), oraz uszkodziły transportowiec Volpi (5292 BRT), oba poprzednio włoskie, po czym bezpiecznie po­wróciły na pokład macierzystego okrętu podwodnego Trenchant. Ze względu na okrutne podejście Ja­pończyków wobec żołnierzy schwy­tanych w czasie wykonywania misj i dywersyjnych dowództwo Royal Navy uznało, że akcje Chariotów są zbyt ryzykowne dla załóg i zaprze­stało ataków przy użyciu tej broni.

 

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE (Chariot Mkl)

załoga 2 osoby

napęd silnik elektryczny

długość 7,62 m

średnica 533 mm

prędkość w zanurzeniu ok. 4 węzłów

zasięg 18 mil (przy prędkości 3 węzłów)

głowica o wadze 318 kg z zapalnikiem czasowym oraz 5 min magnetycznych

Podobne prace

Do góry