Ocena brak

Charakterystyki techniczne środków transportu kolejowego

Autor /LucJannnn Dodano /02.04.2013

Przejdźmy teraz do omówienia zagadnień związanych z charakterystyką techniczną środków transportu kolejowego. Organem odpowiedzialnym za określanie wymagań technicznych wagonom oraz pojazdom trakcyjnym stosowanym w ruchu międzynarodowym jest Międzynarodowy Związek Kolei UIC (fr. Union internationale des chemins de fer). W przypadku gdy wagony lub pojazdy trakcyjne poruszają się jedynie w ruchu krajowym, stosuje się do nich przepisy krajowe, które jednak praktycznie całkowicie pokrywają się z obowiązującymi międzynarodowymi regulacjami UIC.  

Ogólnie możemy powiedzieć, że konstrukcja pojazdów trakcyjnych oraz wagonów wynika z ich przeznaczenia i w związku z tym może mieć różny kształt. Kształt ten jednak, podobnie jak w transporcie samochodowym, ma z góry ustalone dopuszczalne wymiary maksymalne. W transporcie kolejowym, przy określaniu maksymalnych wymiarów pociągu czy wagonu, posługujemy się pojęciem skrajni kolejowej. Skrajnia kolejowa to linia, poza którą nie może się znajdować (wystawać) żadna część budynku (skrajnia budowli) lub wagonu albo lokomotywy (skrajnia taboru). Wprowadzenie skrajni ma na celu uniknięcie kolizji pociągom zarówno z budynkami i urządzeniami linii kolejowej, jak i innymi pociągami.

Skrajnia ładunkowa to obrys figury płaskiej, stanowiący podstawę do określenia największych dopuszczalnych wymiarów ładunku, spoczywającego na wagonie.

Skrajnia taboru to obrys figury płaskiej, stanowiący podstawę do określenia największych dopuszczalnych wymiarów taboru w przekroju poprzecznym.

Skrajnia budowli to obrys figury płaskie], stanowiący podstawę do określenia wolnej r^ET-zeni dla ruchu pojazdów szynowych, na zewnętrz którego powinny znajdować się mzi e budowle i przedmioty położone przy torze.

Scrajnia taboru mieści się wewnątrz skrajni budowli, co znaczy, że jest określona mini-rjsr i :diegłość pomiędzy najdalej wystającymi elementami budynków a taboru będącego

•    Szczegółowe informacje na temat obowiązujących skrajni kolejowych znajdują się « ;:^rjalnych kartach opublikowanych przez UIC.

: ~ejdźmy teraz do omówienia parametrów charakteryzujących wagony towa-

-ve. Możemy do nich zaliczyć między innymi takie parametry jak2:

•    rerametry techniczno-eksploatacyjne:

—    szerokość toru [mm],

—    prędkość konstrukcyjna wagonu [km/h],

—    prędkość eksploatacyjna wagonu [km/h];

•    zarametry dotyczące masy:

—    masa własna wagonu [t],

—    ładowność maksymalna [t],

—    masa na oś [t/oś],

—    masa na 1 m długości wagonu [t/m];

•    parametry wymiarowe:

—    rozstaw osi [mm],

—    długość wagonu ze zderzakami [mm];

•    sarametry ładunkowe wagonów uniwersalnego przeznaczenia:

—    długość ładunkowa [mm],

—    szerokość ładunkowa [mm],

—    wysokość ładunkowa [mm],

—    powierzchnia ładunkowa [m2],

—    pojemność ładunkowa [m3].

W przypadku przewozów pasażerskich opisane powyżej parametry mają także zastosowanie odnośnie wagonów pasażerskich. Jednak w Europie coraz wyraźniej widać nominację zespołów trakcyjnych, czyli pociągu złożonego z dwóch lub więcej wagonów zazwyczaj nierozłącznych w warunkach eksploatacyjnych), przystosowanych do przewozu :=sażerów, z których przynajmniej jeden wyposażony jest we własny napęd. Typowe parametry klasycznych zespołów trakcyjnych do ruchu aglomeracyjnego to:

—    długość pojazdu do 70 m w układzie 4- lub 3-wagonowym;

—    minimum 50% osi napędnych (umożliwia to efektywne stosowanie hamowania elektrodynamicznego, a także stwarza możliwość zwrotu znaczącej części energii do sieci trakcyjnej podczas hamowania);

—    moc napędu do 2,5 MW;

—    prędkość maksymalna do 140 km/h;

—    masa z pełnym obciążeniem pasażerami do 120 t.

W przewozach regionalnych występuje stosunkowo duża różnorodność konstrukcji taboru. Ogólnie dominują zespoły trakcyjne 1- i 2-pokładowe. Najpopularniejsze zespoły jednopokładowe są produkowane w dwóch wykonaniach:

—    jako jednostki 2- do 4-wagonowe o długości od 40 do 70 m i pojemności do 200 pasażerów na miejscach siedzących,

—    jako jednostki o iiczbie wagonów zestawianych stosownie do przewidywanego natężenia ruchu na danej linii, długość takich zespołów przekracza 100 m.

Natomiast przy przewozach międzyregionalnych stosuje się składy wagonów wraz z lokomotywami. Można przyjąć, że maksymalna prędkość takiego pociągu wynosi 300 km/h (nie są to pociągi dużych prędkości, choćby takie jak TGV, osiągające prędkość ponad 400 km/h). Pociągi zespołowe złożone są z 3 do 9 wagonów, zarówno jedno-, jak dwupokła-dowych. W konstrukcji pociągów zespołowych przeważają rozwiązania z zastosowaniem wagonów opartych na dwóch własnych wózkach i wykorzystaniem wagonów czołowych dla pasażerów. Zestawy pociągowe z wagonami (typu Z1 1-pokładowymi lub 2-pokładowymi) są ciągnione lokomotywami o mocy od 4 do 6 MW.

Czy wiesz, ie ...

Pociągi pasażerskie poruszają się z coraz większą prędkością dochodzącą do 550 km/h. Obecny rekord prędkości wynosi 574,7 km/h i należy do pociągu TGV - Train a Grandę Yitesse (pociąg o dużej prędkości). TGV to rodzaj francuskich elektrycznych pociągów pasażerskich, osiągających w regularnej eksploatacji prędkości do 320 km/h. TGV został opracowany i wdrożony przez firmę ALSTOM przy współpracy z francuskimi kolejami państwowymi SNCF. Superszybki pociąg wyposażono do bicia rekordu w większe koła niż zwykły tabor TGV i w mocniejszy silnik o mocy 25 tys. km. Odpowiednio przygotowano również trakcję i szyny, zwiększając napięcie prądu elektrycznego w górnym kablu z 25 tys. I do 3} t\'s. V.

Maksymalne dopuszczalne wymiary pojazdów samochodowych oraz pojazdów trakcyjnych i wagonów są odgórnie ustalane przez specjalne

Podobne prace

Do góry