Ocena brak

Charakterystyka procesu legisakcyjnego

Autor /Klaudiusz Dodano /18.11.2011

Proces legisakcyjny (najstarszy) wziął swoją nazwę stąd, iż postępowanie toczyło się wyłącznie na podstawie ustawy (legis actio). Można więc było dochodzić tylko praw zapisanych w ustawach. Stąd wąski jego zakres zastosowania. Proces rozpoczynał się od wezwania powoda, aby pozwany stawił się przed organem wyposażonym we władzę jurysdykcyjną.

W obu fazach postępowanie odbywało się ustnie, a w fazie pierwszej (in iure ) strony wypowiadały ściśle określone formułki i gesty, a każda pomyłka powodowała przegranie procesu – skrajny formalizm. Ponadto był on bardzo kosztowny ze względu na stosowanie tzw. legis actio sacramento, czyli zakładu . Obie strony po wypowiedzeniu formułek ustanawiały sacramentum – pewną kwotę pieniężną deponowaną w świątyni. W drugiej fazie ( apud iudicem ) sędzia rozstrzygał , czyje sacramentum jest słuszne i strona przegrywająca traciła je na rzecz świątyni, a jeśli był to pozwany musiał nadto zaspokoić roszczenia powoda pod rygorem egzekucji.

Przed przystąpieniem do fazy apud iudicem strony dokonywały aktu litis contestatio, wzywały świadków i recytowały treść sporu. Litis contestatio powodowało tzw. zawisłość sporu, która to uniemożliwiała ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie. Stronom pozostawiano 30 dni na ugodę, w przypadku jej braku wybierano przed magistraturą sędziego który w apud iudicem wydawał wyrok od którego nie było odwołania. Znanych było 5 rodzajów legisakcji ; trzy służyły do rozwiązywania sporów , pozostałe do prowadzenia egzekucji.

Podobne prace

Do góry