Ocena brak

Charakterystyka klas okrętów I Wojny Światowej - Okręty liniowe

Autor /Stasek Dodano /14.10.2011

Okręty liniowe to najpotężniejsze jednostki w okresie I WŚ. W owym czasie stanowiły one trzon każdej, liczącej się floty na świecie. W omawianej epoce okręty tej klasy można było podzielić na dwie mniejsze podklasy : drednoty i przeddrednoty. Te ostatnie to okręty bu-dowane w latach 1895-1906, które w czasie I WŚ były już mocno prze-starzałe na skutek gwałtownych zmian, jakie miały miejsce na początku XX wieku. Chodzi ty przede wszystkim o bitwę Cuszimską, która zre-wolucjonizowała poglądy na temat budowy okrętów liniowych i nie tyl-ko. Prymat we wprowadzaniu nowinek wiodła Wielka Brytania. W 1906 r. zwodowano tam okręt o nazwie "Dreadnought" ("Nieustraszony"). Li-niowiec ten różnił się w zasadniczy sposób od swoich poprzedników.

Różnica polegała przede wszystkim na wzroście wyporności od 18 000 ton Dreadnought'a do 30 000 ton tzw. Superdreadnought'ów budowa-nych krótko przed rozpoczęciem I WŚ. Okręty liniowe, jako że ich głównym przeznaczeniem była walka z okrętami tej samej klasy, musiały być bardzo dobrze uzbrojone i opancerzone. I to właśnie tu widać naj-większe różnice między drednotami a ich poprzednikami. Otóż przed-drednoty posiadały przeważnie artylerię główną składającą się 4 dział kalibru 240 - 330 mm, posiadały też nierzadko artylerię ciężką drugiego kalibru, artylerię średniego kalibru i kilka rodzajów artylerii lekkiej. Natomiast na drednotach instalowano około 10 dział kalibru 305 mm i 16 - 18 dział 102 mm, stanowiących artylerią lekką, uniwersalną, która w późniejszym okresie mogła razić zarówno cele wodne jak i powietrzne.

W porównaniu do przeddrednotów, drednoty miały znacznie większą siłę ognia artylerii i ciężar salwy burtowej (waga pocisków możliwych do wystrzelenia jednocześnie z jednej burty). Na drednotach działa umieszczano w wieżach podwójnych, a potem także potrójnych (w latach 30-tych Francuzi eksperymentowali z wieżami poczwórnymi). Na niektó-rych okrętach instalowane były również wyrzutnie torpedowe umiesz-czone w podwodnej części kadłuba. Liniowce, jako najpotężniejsze okrę- ty floty, miały też odpowiednio gruby pancerz. Od początku XX wieku jako pancerza używano płyt stalowych utwardzanych metodą Kruppa. U przeddrednotów grubość pancerza burtowego wynosiła około 200 - 250 mm, a na dużych drednotach sięgała 356 mm.

Grubość pancerza powyżej i poniżej tego pasa, a także w kierunku rufy i dziobu, znacznie się zmniejszała. Najgrubszym pancerzem chroniono czoła wież artylerii głównej (do 457 mm) i stanowiska dowodzenia (pancerz czasami grub-szy, niż płyt czołowych wież artylerii). Pancerz stanowił około 33-41% ciężaru okrętu. Niemal wszystkie drednoty wyposażone były w napęd turbinowy, co pozwalało im na osiąganie prędkości rzędu 21-22, a w nowszych jednostkach nawet 25 węzłów. Przeciętny europejski drednot miał zasięg 2800 mil morskich z prędkością 10 węzłów i około 900 z prędkością maksymalną.

Podobne prace

Do góry