Ocena brak

Charakter prawny ustawy

Autor /Patryk Dodano /12.12.2011

Ustawa to akt o charakterze normatywnym pochodzący od parlamentu, uchwalany w szczególnym trybie, w większości współczesnych państw uważana jest za najważniejszy akt prawny właściwy do regulowania materii prawa konstytucyjnego.

Moc prawna ustawy sytuuje ją w hierarchii aktów prawnych bezpośrednio po konstytucji. Oznacza to, że z jednej strony ustawa powinna być zgodna z konstytucją, z drugiej zaś – sama stanowi punkt odniesienia dla tzw. aktów podustawowych (niższego rzędu), które muszą być z nią zgodne.

Jeżeli chodzi o treść, to ogólnie można powiedzieć, że ustawa (i tylko ustawa) jest aktem właściwym do określenia sytuacji prawnej jednostki w państwie, przysługujących jej praw i wolności oraz nałożonych na nią obowiązków, jak również regulacji zasad organizacji i działania naczelnych organów państwowych oraz samorządu terytorialnego, a także symboli państwa.

Konstytucyjne pojęcie „ustawy” jest najczęściej jednolite, co oznacza brak konstytucyjnego zróżnicowania ustaw ze względu na moc prawną, przedmiot regulacji lub tryb uchwalania. Niekiedy jednak obowiązujące prawo wyodrębnia bądź pozwala takie ustawy wyodrębnić. Dotyczy to przede wszystkim ustawy organicznej (Francja, Hiszpania, Portugalia, Rumunia). Według konstytucji, które znają ten typ ustaw, są to ustawy wyróżniające się szczególną mocą prawną (niższą od konstytucji, ale wyższą od ustaw zwykłych), przedmiotem regulacji (dotyczą kwestii odnoszących się do organizacji i działania organów państwowych itp.) oraz odmiennym od ustaw zwykłych (ale też i konstytucyjnych) trybem uchwalania.

Inny typ ustaw to ustawy uchwalane w drodze referendum. Ich szczególną cechą jest podmiot uchwalający (naród), tryb (pozaparlamentarny), a niekiedy także zakres regulacji, wyraźnie wskazany (bądź wyłączony) w konstytucji.

Podobne prace

Do góry