Ocena brak

Cewka moczowa męska

Autor /jessica Dodano /12.01.2012

Cewka moczowa męska (urethra masadina) długości 15—20 cm przebiega kształcie litery S wytwarzając krzywiznę podłonową (curuatura subpubica) i krzywiznę przedlonową (curvatura prepubica), która zanika przy podnoszeniu prącia ku górze. \V stosunku do otaczających ją tworów odróżniamy część sterczową (pars prostatica), część błoniastą (pars membranacea) i część gąbczastą (pars spongiosa). W części sterczowej 3—4 cm długiej błona śluzowa w przedłużeniu języczka (iwula) wytwarza grzebień cewki (crista urethralis), który w połowie długości części sterczowej wznosi się we wzgórek nasienny (colliculus seminalis). Na nim z obu stron leżą ujścia przewodów wytryskowych, a między nimi łagiewka sterczową (utriculus prostaticus). W części błoniastej cewki, długości 2—3 cm, należy odróżniać odcinek bliższy — przeponowy, przechodzący przez przeponę moczowo-płciową oraz odcinek dalszy — podprzeponowy położony między przeponą a ciałem gąbczastym prącia. Najdłuższa (10—15 cm) część gąbczasta jest całkowicie objęta ciałem gąbczastym prącia aż do ujścia zewnętrznego cewki (ostium urethrae externum). U obu swych końców jest ona poszerzona; u tylnego wytwarza dół opuszki (fossa bulbi), do którego uchodzą gruczoły opuszkowo-cewkowe, u przedniego — dni łódkowaty (fossa naiiculańs) położony tuż ku tyłowi od ujścia zewnętrznego cewki, jak i ono ustawiony strzałkowo. Błona śluzowa wytwarza podłużne fałdy, między którymi znajdują się drobne zatoki (lacunae urethrales); jest ona wysłana wielowarstwowym lub wielorzędowym nabłonkiem wałeczkowa tym. W części gąbczastej błona śluzowa zawiera śluzowe, drobne gruczoły śródnabłonkowe lub większe podnabłonkowe (glan-tłulae urethrales), które chronią błonę śluzową przed macerującym działaniem moczu.

Podobne prace

Do góry