Ocena brak

CESARSTWO RZYMSKIE NA WSCHODZIE - REFORMA ZAKONNA BENEDYKTA Z NURSJI

Autor /Klementyn Dodano /04.05.2012

 

Życie zakonne przeszczepiono na zachód jeszcze przed reformą bazyliańską. Tym tłumaczy się brak tutaj jakichkolwiek przepisów normujących zwyczaje zakonne i w rezultacie niejednolitość ich formy.

Podczas jednak gdy na kontynencie występowała dążność do złagodzenia zwyczajów klasztornych, w celtyckiej Irlandii, Szkocji i Walii, kształtowała się ostrzejsza forma życia monastycznego. Tamtejsze bowiem klasztory skupiły w swych rękach wszystkie funkcje duszpasterskie w kraju.

Tak więc zarówno kler diecezjalny, jak nawet episkopat, zamieszkiwali w ich obrębie, podlegali zwierzchnictwu opata i z jego ramienia spełniali swe funkcje. Najsłynniejszym irlandzkim domem zakonnym był klasztor założony w r. 563 na wyspie łona u brzegów Szkocji. Ale nawet on nie miał określonej reguły i można by go było przyrównać do luźnego zgromadzenia pustelników.

Opracowanie reguły zakonnej na Zachodzie było dziełem Benedykta z Nursji (ok. 480—543). Pochodził on z bogatej rodziny rzymskiej w Umbrii, ale już jako młody człowiek wyrzekł sią swego środowiska i usunął do pustelni górskiej w pobliżu Subiaco. Zyskał tam rychło popularność i spory zastęp uczniów.

Natomiast podjęta próba współżycia z pobliskim klasztorem zakończyła się niepowodzeniem. Przesądziła ona o przeniesieniu się Benedykta na południe i założeniu na szczycie Monte Cassino, w miejscu dawnego sanctuarium pogańskiego, domu zakonnego dla jego uczniów (529).

Opierając się na dotychczasowym doświadczeniu, opracował Benedykt dla założonej przez siebie wspólnoty monastycznej dokładną regułę. Żądał więc od członków konwentu (tzn. zakonników danego klasztoru) potrójnych ślubów: ubóstwa, czystości i" posłuszeństwa.

To ostatnie poddawało mnicha władzy absolutnej wybranego dożywotnio opata i ustanawiało zasadę związania z określonym domem zakonnym (stabilitas loci), mianowicie z tym, w którym złożył śluby. Benedykt wprowadził poza tym podział czasu członków konwentu między modlitwę, pracę ręczną i pracę umysłową.

Reguła benedyktyńska została rychło przejęta nie tylko przez klasztory włoskie, ale także przez większość zaalpejskich. Do jej upowszechnienia przyczynił się w dużym stopniu papież Grzegorz I, doceniający w pełni takie uporządkowanie organizacji zakonnej.

Podobne prace

Do góry