Ocena brak

CERTYFIKAT DEPOZYTOWY

Autor /KolesHaHa Dodano /09.08.2013

Imienne lub płatne na okaziciela świadectwo zdeponowania określonej kwoty na określony czas, która zostanie zwrócona deponentowi wraz z ustalonym oprocentowaniem w terminie wymagalności. Są to zwykle certyfikaty o dużych nominałach, emitowane zazwyczaj przez władze finansowe państwa i duże banki w celu zaciągnięcia kredytu (pożyczki). Kupują je przedsiębiorstwa i inwestorzy instytucjonalni. C.d. mogą być oprocentowane według stopy stałej, w całym okresie życia certyfikatu bądź zmiennej, ustalanej na bazie np. stopy LIBOR.

W tym zatem sensie c.d. przypomina wkład oszczędnościowy. Podstawowa różnica polega na tym, że c.d. ma charakter zbywalny, tzn. jego posiadacz może go sprzedać. Wówczas właścicielem depozytu staje się nowy nabywca certyfikatu. Jest to więc swego rodzaju pożyczkowy papier wartościowy, zwykle krótkoterminowy, o wysokim stopniu płynności i wiarygodności. Mimo że okresy, na które wystawiane są c.d., wynoszą od miesiąca do kilku lat, są one traktowane jako instrumenty rynku pieniężnego z racji łatwości ich zbywalności

W Polsce c.d. pojawiły się w połowie 1992 r., jako nowe instrumenty finansowe emitowane przez Polski Bank Rozwoju. W ostatnim okresie coraz więcej banków zaczyna emitować c.d. o różnych wartościach nominalnych i różnych terminach wykupu. Dla wielu banków stanowią one podstawowe narzędzie zaciągania krótkoterminowego kredytu. Niektóre tworzą również rynek wtórny dla c.d., podając oferty ich kupna i sprzedaży. Brak rynku wtórnego dla c.d. stanowi jedną z barier ograniczających szerokie wykorzystywanie przez inwestorów tego instrumentu finansowego, jako płynnej, bezpiecznej i rentownej lokaty finansowej.

Podobne prace

Do góry