Ocena brak

Cerkiew w Grabarce

Autor /tosia Dodano /14.01.2013

XVIII-wieczna zabytkowa cerkiew w Grabarce spłonęła całkowicie w wyniku podpalenia w lipcu 1990 r. Nową zbudo­wano dokładnie na wzór starej, z tym że murowaną. Jedynie na zewnątrz obłożono ją drewnem.

Najważniejsze sanktuarium chrześcijaństwa wschodniego w granicach Polski, miejsce licznych pielgrzymek, zwa­ne „prawosławną Częstochową". Na Świętej Górze oto­czonej sosnowym lasem wznosi się cerkiew i żeński klasztor, ery­gowany w 1947 roku. Największe wrażenie robi widok tysięcy drewnianych krzyży - od potężnych po zupełnie malutkie Na wielu z nich wyryte są teksty modlitw, podziękowań i próśb; nie­które - zgodnie ze starą tradycją - zostały przepasane lnianymi, haftowanymi ręcznikami lub wstążkami. Co roku podczas Świę­ta Spasa (Zbawiciela), czyli Przemienienia Pańskiego (19 sier­pnia, według kalendarza prawosławnego - 6 sierpnia), licznie przybywający pątnicy przynoszą nowe krzyże i wkopują je w zie­mię. Dziś ich liczbę szacuje się na około siedem tysięcy (wg nie­których 10 tys.) - stąd inne określenia Grabarki: Wzgórze Pokut­ników lub Wzgórze Krzyży.
Początki sanktuarium wiążą się z epidemią dżumy, szalejącą na Podlasiu w 1710 roku. Legenda głosi, że jednemu z mieszkańców pobliskich Siemiatycz została we śnie objawiona droga ocale­nia: należało opuścić miasto, udać się w głąb lasu i odszukać żródlo z krystalicznie czystą wodą Oso­by, które posłuchały tego nakazu, uniknęły strasznej śmierci. Wkrót­ce na wzgórzu postawiono unicką cerkiewkę. Już w XVIII wieku piel­grzymowali do niej również katoli­cy. W 1839 roku, po zniesieniu unii brzeskiej przez władze rosyjskie, Grabarka stała się sanktuarium prawosławnym.

Podobne prace

Do góry