Ocena brak

Cena nadmiernej eksploatacji narządu ruchu

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Zarówno intensywne doskonalenie ruchów, jak i powiększanie siły mięśni nie może odbywać się bezkarnie i ceną jest przyspieszone zużycie tkanek.

Sprawa nabiera szczególnej ostrości u sportowców, jeśli nadmierna eksploatacja dotyczy okolicy, w której tkanki genetycznie są mniej wartościowe i podatne na sumujące się mikrourazy. Niejednokrotnie, czynnikiem wywołującym łańcuch zaburzeń patologicznych na poziomie danej grupy komórek jest nieprawidłowy wzór ruchu, czy też mikrourazy dochodzące z zewnątrz.

Uszkodzenia narządu ruchu można podzielić na wiele grup, w zależności od przyczyn ich powstawania, kryteriów klinicznych lub w zależności od specyfiki zawodowej, sportowej itp. Mogą one wystąpić też jako przypadkowe, w warunkach nieprzewidzianych okoliczności, np. wyrwanie przyczepu ścięgna Achillesa przy gwałtownym i silnym skurczu mięśnia trójgłowego łydki, czy zwichnięcie stawu łokciowego itp.

Uszkodzenia narządu ruchu mogą mieć postać ostrą, nagle występującą, jak również przewlekłą, przebiegającą do pewnego momentu bezobjawowo, jako następstwo niemal prawidłowych czynności, tzn. prostych ruchów czy mniej lub bardziej zaawansowanych czynności zawodowych lub ćwiczeń treningowych. U podłoża większości tych zmian leżą zespoły przeciążeniowe - tzw. miopatie, tenopatie, meniskopatie, dyskopatie i wiele podobnych stanów. Nie należy też zapominać, że u wielu osób, szczególnie tzw. starszych dorosłych, każdy ostry uraz zawsze stwarza możliwość ujawnienia choroby przeciążeniowej, szczególnie w układzie ścięgnisto-mięśniowym.

 

Do góry