Ocena brak

CELIBAT - W KOŚCIOŁACH PROTESTANCKICH

Autor /Abraham Dodano /24.07.2012

Reformacja,
wbrew rozpowszechnionej opinii, nie była zasadniczo przeciwna
c , występowała natomiast zdecydowanie przeciw powsz. i narzuconemu
odgórnie prawu c. księży (Apologia Augsburskiego
wyznania wiary 23; BSLK 337).

Odrzucenie nakazu c. uzasadniano Prawem Bożym (wg Rdz
obie płci zostały przez Boga przyporządkowane sobie), prawem
naturalnym (niezmiennym i rodzącym niepozbywalne uprawnienie),
postawą Chrystusa (który wstrzemięźliwość płciową traktował
jako dar Boży i zalecał ją, ale nie nakazywał), nauką
Pawła Apostoła (1 Kor 7,2; 1 Kor 7,9), najstarszymi postanowieniami
soborów i synodów, nauką o usprawiedliwieniu, które
osiąga się nie dzięki dziewictwu ani nie dzięki małżeństwu, ale
darmo, ze względu na Chrystusa (Apologia Augsburskiego
wyznania wiary 23; BSLK 340);

ponadto podkreślano, że narzucany
prawem c. może prowadzić do zakłamania, lenistwa,
różnych grzechów nieczystych, a ostatecznie stać się przyczyną
wiecznego zatracenia.

Reformatorzy, występując przeciwko powsz. prawu stałego c,
dostrzegali jego wartość w wypadku, gdy się go dobrowolnie
wybiera. M. Luter pozostał celibatariuszem do 1525 i zawarł
związek małż. dopiero pod silnym naciskiem przyjaciół, którzy
obawiali się, że bezżeństwo ojca reformacji może być błędnie
interpretowane jako dowód nieszczerości krytyki kat. norm c. ;
J. Kalwin również dość późno wstąpił w związek małż. (1540).

Praktyka małżeństwa duchownych stała się powsz. w Kościołach
poreformacyjnych. Przyczyniła się ona m.in. do pogłębienia
teologii małżeństwa i oczyszczenia jej z pewnych elementów manicheizmu.

Wykazała też, że c. nie jest konieczny do owocnego
i skutecznego prowadzenia misji, bowiem misje protest, rozwinęły
się dynamicznie na całym świecie. Nadto małżeństwa pastorów
stawały się często wzorem małżeństwa chrześcijańskiego.
Rozwój pewnych form życia zak. we współcz. protestantyzmie,
szczególnie żywy od zakończenia I wojny świat., spowodował
dowartościowanie c.

Członkowie męskich i żeńskich wspólnot
przyrzekają żyć w c , dostrzegając w nim ważny postulat życia
wspólnotowego oraz źródło większej dyspozycyjności i gotowości
zajęcia się sprawami Boga i pełniejszego oddania się
służbie potrzebującemu człowiekowi.

 

J. Gottschick, RE V 192-194; R. Schutz, La vie communautaire, Taizé
1944; M. Thurian, Mariage et c.. Neh 1955; Frei für Gott und die Menschen. Das Buch der Bruder- und Schwesternschaften, St 1964; W. Schieiter, Evangelisches Mönchtum? Entwicklung und Aufgabe der Bruder- und Schwesternschaften in der Kirche, St 1964; BSLK 86-91, 459, 613-615; J.M. Paupert, Taizé et l'Eglise de démain, P 1967 (Taizé i Kościół jutra, Wwa 1969).

Podobne prace

Do góry