Ocena brak

Cechy urbanizacyjne na świecie - KRAJE O WYSOKIM STOPNIU URBANIZACJI

Autor /Aron Dodano /23.09.2011

Stany Zjednoczone Ameryki Północnej:

1. proces urbanizacji zaczął się podobnie jak w Europie, rozpoczął się już w XIX wieku. Był to wynik:

- rozwoju przemysłowego i masowego napływu emigrantów z Europy. Znaczna część osadników za cel podróży wybierała właśnie duże miast wschodniej części wybrzeża.

- w miarę kolonizacji obszarów położonych w głębi kontynentu powstawały nowe miasta budowane zwykle w sąsiedztwie linii kolejowych i rzek.

- ludność miejska stanowi obecnie ponad 75% ogólnej liczby mieszkańców.

Kanada:

- podobne procesy jak w przypadku Stanów Zjednoczonych.

- ludność miejska w Kanadzie to ponad 76% ogólnej liczby ludności.

Ameryka Południowa:

- proces rozpoczął się o wiele wcześniej i nie miał tak masowego charakteru

W momencie przybycia Europejczyków miasta praktycznie nie istniały. Pierwsze duże porty (jak Rio de Janeiro) i ośrodki administracyjne (np. Bogota) zaczęły powstawać dopiero w okresie kolonialnym

- rozległość obszarów leśnych i gospodarka rolna oparta na systemie wielkiej własności ziemskiej sprzyjały koncentracji ludności w miastach

Australia:

- Australia to jeden z najsłabiej zaludnionych krajów świata.

przyczyny wysokiego stopnia urbanizacji to: - rozległość obszarów pustynnych oraz hodowlany charakter gospodarki rolnej

1. 85,3% ludności to mieszkańcy miast

2. 6 największych aglomeracji: Melbourne, Sydney, Brisbane, Adelaide, Perth, Canberna

zamieszkuje je ponad 50 % ogólnej liczby mieszkańców miast Australii.

Jednym z przejawów postępujących procesów urbanizacyjnych jest powstawanie tzw. regionów urbanizacyjnych

Formą najczęściej spotykana jest aglomeracja miejska

- pełni rolę ośrodka centralnego (nazywanego rdzeniem)

pełnią w nich duże (kilkusettysięczne lub nawet wielomilionowe) miasta.

Jeżeli rozwój miasta nie nadąża za koncentracją kapitału i wzrostem liczby miejsc pracy, ludność zaczyna się osiedlać na terenach sąsiadujących z miastem i niekiedy przejmujących jego funkcje. Obszary takie nazywamy strefą podmiejską.

Z czasem strefa podmiejska może zostać wchłonięta, stając się jego integralną częścią.

Jeśli aglomeracja miejska posiada jeden tylko ośrodek rdzeniowy mówimy wtedy o aglomeracji monocentrycznej. Jeżeli jest ich kilka to nazywamy ją aglomeracją policentyczną

Taką aglomeracją jest np. Trójmiasto w Polsce.

Inną formą rozwoju przestrzennego jest KONURBACJA - zespół miast i osiedli powiązanych silnymi więzami społeczno-ekonomicznymi, z których ani jedno nie pełni roli "rdzenia". Forma ta jest typową dla obszarów silnie uprzemysłowionych. Przykładem może być sieć osadnicza Zagłębia Rury w Niemczech lub też Konurbacja Górnośląska w Polsce.

MEGAPOLIS - powstaje w następstwie zrastania się aglomeracji i ich stref podmiejskich w jeden zespół miejski powstaje swego rodzaju "supermiasto", właśnie taki twór jak megapolis.

W St. Zjednoczonych Ameryki taki obszar zurbanizowany rozciąga się od Bostonu na Pn., do Waszyngtonu na Pd.

Obecnie zamieszkuje do 25% ludności całego kraju, a rozrasta się ono jeszcze bardziej, poprzez aglomerację Cleveland i Pittsburga stykając się megapolis wyrastającym wokół aglomeracji Chicago.

Podobne prace

Do góry