Ocena brak

Cechy dramatu romantycznego na przykładzie „Dziadów”cz.II, III, IV

Autor /Czeslaw123 Dodano /06.05.2011

1. Kompozycja utworu.

Dziady cz. III jest dramatem o kompozycji otwartej składającej się z 9 scen. Sceny te poprzedzone są prologiem będącym łącznikiem z Dziadami cz.II. Scena I rozgrywa się w celi klasztoru Bazylianów i wprowadza problem męczeństwa norodu polskiego. Wszystkie pozostałe sceny ukazują ten sam problem w różnych aspektach. Zgodnie z romantyczną metodą dramat zbudowany jest ze scen realistycznych (scena I więzienna, scena VII - salon warszawski) i fantastycznytch (scena III i IV oraz częściowo VIII i IX).

W dramacie występują również sceny wizyjne rozgrywające się w świadomości bohatera. Do tych scen należą widzenie Ewy, widzenie ks.Piotra, widzenie senatora, mała improwizacja. Wydarzenia w poszczególnych scenach nie wpływają na siebie i nie uzupełniają się. Zakończenie dramatu robi wrażenie przypadkowości. Dla dramatu romantycznego charakterystyczne są obszerne monologi takie jak Wielka i Mała Improwizacja.

2. Romantyczny synkretyzm.

W Dziadach cz.III oprócz fragmentów typowych (sceny z dialogami) spotkać można fragmenty groteskowe (scena egzorcyzmów), epickie (opowieści Sobolewskiego oraz opowiadanie Adolfa o tragedii Cichowskiego) i liryczne( Mała i Wielka Improwizacja).

3. Czas i miejsce akcji.

Dramat romantyczny nie był podporządkowany trzem klasycznym zasadom jedności:czasu, miejsca i akcji. Poszczególne sceny Dziadów cz.III rozgrywają się w różnych miejscach np. Warszawa, Wilno, Lwów. Akcja jest również wielowątkowa. Scena VII wydaje się wogóle nie pasować do całości. Również czas akcji nie podlego klasycznej rególe, rozkłada się na conajmniej kilka dni.

4. Gra nastrojów w dramacie.

W Dziadach cz.III nastrój każdej sceny zmienia się bo odpowiada wydarzeniom w niej rozgrywających się. Scena I stanowi mistrzowski przykład gry nastrojów. Zaczyna się ona od nastroju lekkiego zabawnego z pewnymi elementami melancholii. W celi Konrada zbieraja się młodzi mężczyźni by razem spędzić wigilijny wieczór lecz z czasem nastrój ten uleg zmianie pod wpływem opowiadań o metodach terroru stosowanych przez Rosjan. Przygnębienie ustępuje grozie, która jest śpiewana w pieśni o zemście. Koniec sceny wypełniony jest niesamowitością, jej sprawcą jest Konrad, mając dziwne widzenie.

W odtworzeniu nastroju istotną rolę odgrywają elementy muzyczne i plastyczne. Dziady są wypełnione muzyką.

Wielka Improwizacja jest przy wtórze fletu, a w scenie VI i VIII gra muzyka na balu u senatora.

Podobne prace

Do góry