Ocena brak

CAVA dei TIRRENI

Autor /Vito Dodano /20.07.2012

Udzielne opactwo benedyktyńskie
Świętej Trójcy w pd. Włoszech, powstałe w XI-XTV w. ; ośrodek
kongr. zakonnej.

Opactwo założył Alferyk, mnich z -» Cluny, który po nieudanej
próbie reformy podupadłych klasztorów (podjętej z polecenia
księcia Salerno) prowadził życie eremickie w grocie C.
k. Salerno; dla swoich uczniów wybudował w pobliżu groty
klasztor; po śmierci Alferyka (1050) jego następca Leon (1050-
-79) odrestaurował kilka opuszczonych okolicznych klasztorów
i zasiedlił je mnichami; opat Piotr Pappacarbone (1079-1123)
zorganizował klasztory w oparciu o Consuetudines cluniacenses
(wg redakcji mnicha Bernarda), zachowując jednak całkowitą
niezależność od Cluny;

za jego rządów powstało 40 opactw,
35 przeoratów, ok. 60 kościołów, a liczba mnichów wzrosła
do ok. 3000; pap. Grzegorz VII wziął pod swoją protekcję
opactwo C. i podległe mu klasztory, podporządkował C. klasztory
w Monti del Cilento i utworzył nową kongregację, która
objęła terytoria pd. Włoch wraz z Sycylią; klasztory kongregacji
C. dzieliły się na przeoraty, tworzące wspólnotę z opactwem
C, opactwa zależne od C , mające jednak własne uprawnienia,
oraz niezależne, z obserwancją wzorowaną na opactwie macierzystym.

Kongregacja C. nie wprowadziła instytucji kapituł
gen.; klasztory wizytował opat C. Poparcie papieży, książąt
normandzkich, bpów oraz walory osobiste pierwszych opatów
(12 z nich kanoniz. lub beatyf.) tłumaczą bardzo szybki rozwój
kongregacji w pierwszym wieku jej istnienia.

W XIV w. kongregacja zaczęła podupadać; wiele klasztorów
stało się beneficjami papieży awiniońskich, którzy nadawali je
często osobom o niskim poziomie mor.; 1394 opactwo C. podniesiono
do rangi bpstwa ( -> Cava—Sarno) ; ostatni z 4 bpów,
Angelotto de Fusco (1431 kardynał), otrzymał w komendę
opactwo C, a kongregacja przestała istnieć; komendatariusz
Oliviero Carafa (1485-97) zrezygnował z komendy, a opactwo
inkorporowano do kongregacji św. Justyny w Padwie (obecnie
kongr. kasyneńska); 1513 bpstwo odłączono od opactwa, które
otrzymało status opactwa udzielnego.

W okresie rozkwitu kongregacji mnisi obsługując ponad 400
kościołów, silnie oddziaływali na religijność, zwł. ludu wiejskiego;
pod koniec XVIII w. Francuzi po zdobyciu Włoch w zabudowaniach
klasztornych umieścili archiwum; 1825 opactwo
reaktywowano. Kościół klasztorny przebudowano w XVIII w.
w stylu klasycystycznym na planie krzyża łac, 3-nawowy;

z dawnego opactwa (również przebudowanego w XVIII w.)
zachowała się część z XIII w., w której znajduje się krypta cmentarna z XI w. z rzym. sarkofagami, kaplica Św. Krzyża
oraz św. Germana z freskami z XIV w. ; w muzeum klasztornym
znajduje się zbiór monet longobardzkich i normandzkich; archiwum
zawiera cenne dokumenty, a biblioteka iluminowane rpsy
i ok. 120 inkunabułów.

Opactwo zajmuje 190 km2 i liczy 35 000
mieszkańców (wszyscy katolicy), 25 parafii, 20 księży diec. i 50
zak., 40 zakonników, 90 sióstr.

 

P. Guillaume, Essai historique sur l'abbaye de C , Cava 1877; Z. Spiotta, La storia letteraria della badia dl C, Valle di Pompei 1919; G. Colavolpe, La congregazione cávense. Cava 1923; L.M. Cerasoli, La badia della Santissima Trinità di C. (1011-1928), w: llalla benedettina, R 1929, 155-227; La badia della Santissima Trinità dl C. Cenni storici. Cava 1942; Schmitz I 184-187; F. de Filippis, A. Pratesi, ECat X 1864-1866; tenie, DHGE XII 21-25; J. Kłoczowski, Wspólnoty chrześcijańskie, Kr 1964, 131-132; AnPont 1973.

Podobne prace

Do góry