Ocena brak

Bylica piołun

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Wieloletnia roślina o wysokości ponad 1 m, u nasady zdrewniała i krzaczasto rozgałęziona. W Europie Środkowej często wymarzająca aż do ziemi. Łodyga prosto wzniesiona, względnie ukośnie odstająca, srebrzystoszaro owłosiona, z gruczołami olejkowymi w formie punktów, rozgałęziona. Liście skrętoległe, gęsto rozmieszczone, szarozielone, obustronnie filcowata owłosione, jednak nieco słabiej na stronie górnej. Liście odziomkowe długości 25 cm są trzykrotnie pierzastodzielne; połowę ich długości stanowi ogonek.

Liście łodygowe ku górze coraz mniejsze, mniej podzielone i siedzące. Odcinki liściowe wąskie. Koszyczki liczne, na krótkich szypułkach, zebrane w wiechę, zwisające, kuliste, do 4 mm szerokości, u nasady z szarozielonymi kutnerowatymi łuskami okrywy, przypominającymi kielich. Kwiaty jednego koszyczka wszystkie jednakowo wykształcone, żółte, rurkowate, pięciodzieln siedzące na szorstko owłosionym dnie koszyc ka. Kwiaty brzeżne żeńskie, a tarczkowa - obupłciowe. Zalążnia dolna, w czasie owoo wania cylindryczna, nieco ponad 1 mm długość  

Siedlisko: W miejscach suchych, kamienistyc przy płotach, murach; w górach dochodzi do 2000 m n.p.m.

Rozmieszczenie: Szczególnie w suchszych o szarach Eurazji; w Europie Środkowej w rejonach z mniejszą ilością opadów.

Okres kwitnienia: Od lipca do września.

Zastosowanie: Jako korzenna przyprawa da zup ziołowych. Należy stosować umiarkc wanie z powodu gorzkiego smaku, większ ilości mogą działać szkodliwie.

Uwagi ogólne: Piołun jest rośliną leczniczą Odgrywał dawniej wielką rolę jako decydujący składnik napojów alkoholowych (Absynt! W tym zastosowaniu odkryto jego szkodliwe działanie, co w końcu doprowadziło do zmniejszenia jego uprawy.

Podobne prace

Do góry