Ocena brak

BUNIKIEWICZ WITOLD

Autor /czesio01 Dodano /14.02.2012

BUNIKIEWICZ WITOLD , ur. 21 VII 1885 (?) w Dobrkowie
(Małopolska), zm. w kwietniu 1946 w Proboszczewicach pod
Płockiem, prozaik, poeta, komediopisarz, krytyk artyst., tłumacz.
Studiował filozofię, historię literatury i sztuki na uniw.
we Lwowie, Berlinie, Monachium i Paryżu; 1913 uzyskał
doktorat filozofii. W czasie I wojny świat, w wojsku austr., 1914
ranny pod Lublinem, do końca wojny przebywał w Pradze.
Uczestnik wojny 1920; nast. współprac. „Kuriera Warsz.",
prowadził w nim dział krytyki artystycznej. W 1921-22 red.
pisma lit.-artyst. —» „Ponowa", 1924-26 współprac. „Wieku
Nowego" (stały dział Listy ze stolicy). Od 1939 przebywał
w swoim majątku w Proboszczewicach. Autor wierszy (m. in.
zbiory Komedia olimpijska 1909, Wiosna 1911, Ballady 1920),
komedii poet. i legend dram. utrzymanych w formie balladowej
(m. in. Ostatni husarz Króla Jegomości, „Zet" 1910, Złote
czasy 1912, Piosenki ułańskie wyst. 1917, wyd. 1919, Sowizdrzały
wyst. 1918, wyd. 1919, Wazon i róża 1922, Cud miłości
1928), także misterium bożonarodzeniowego Wesoła nowina
(1934) oraz zbioru opowiastek anegdotyczno-fantastycznych
Magia drogich kamieni (1932). W powieściach (m. in. Żywoty
polskich diabłów 1930, Życie w kolorach 1936, Czarny karnamał
1938) kontemplację przeszłości łączył z ekspresjonist.
środkami wyrazu, propagując swoisty neoromantyzm. Wątki
powieściowe czerpał m. in. z mitologii i demonologii słow.,
widząc w mistycyzmie rei. ludu wielkie wartości etyczne.
Tłumaczył poetów czes., wydał antologię Współczesna liryka
czeska (1924).

Halina Urbas

Podobne prace

Do góry