Ocena brak

Bukwica zwyczajna

Autor /Tomasz Dodano /19.01.2012

Bylina o łodydze wzniesionej, pojedynczej, czworokątnej, liściach naprzeciwległych, ogonkowych, jajowatopodługowatych. Liście odziomkowe różyczki są jajowatolancetowate. Łodyga kończy się pozornym kłosem fioletowych kwiatów. Owocem jest poczwórna rozłupnia. Cała roślina jest szorstko owłosiona. Gatunek ten, pochodzący z Europy Zachodniej i Południowej, rośnie na łąkach śródleśnych, na polanach i pastwiskach od nizin po góry. Niegdyś korzeń był środkiem wymiotnym.

Obecnie bukwica jest niezbyt ceniona jako roślina lecznicza. Zbiera się całe kwitnące rośliny (Herba Betonicae) razem z różyczką przyziemną. Suszy się je na siatkach w miejscu cienistym, przewiewnym lub w suszarni w temperaturze najwyżej 40°C. Surowiec ma aromatyczny zapach i gorzki smak. Zawiera garbniki, gorycze, olejek eteryczny i związki aminowe. Używa się go przeciw chorobom dróg oddechowych, a ze względu na działanie uspokajające - przeciw astmie. Właściwości dezynfekujące i ściągające wykorzystuje się do leczenia biegunki i zapalenia pęcherza. Zażywa się bukwicę w postaci odwaru lub proszku w ilości 1-2 g dziennie podzielonej na 3 dawki. Odwar działa pobudzająco, szczególnie w mieszance z innymi ziołami. Leczy również bóle pochodzenia nerwowego. Świeże lub sparzone liście są dobrymi okładami na rany lub obrzęki.

Medycyna weterynaryjna używa bukwicy do leczenia zaburzeń trawiennych.

Okres kwitnienia:

VI-IX

Zbiór ziela:

VI-VIII

Podobne prace

Do góry