Ocena brak

Budynki

Autor /Rowek Dodano /31.01.2012

Obok tradycyjnych technik budow­lanych, takich jak murarstwo, coraz większą rolę w budownictwie zaczynają odgrywać techniki zupełnie nowe Jak na przykład natryskiwanie betonu lub montaż elementów prefabrykowanych.
Pierwsze budynki były z konieczności wzno­szone z łatwo dostępnych materiałów, ta­kich jak gałęzie, torf, kamienie i glina. Ma­teriały te można było ciąć i obrabiać za pomocą prymitywnych narzędzi, jakimi były kamienne sie­kierki lub noże z kości zwierzęcych. Olbrzymim postępem były cegły, wyrabiane z gliny i suszone w słońcu. Zaczęto ich używać około 6000 roku p.n.e. w Sumerze.
Wprowadzenie około 3000 roku p.n.e. narzędzi z brązu, w tym siekier, pił i dłut, pozwoliło budow­niczym pełniej wykorzystać dostane materiały.
Teraz można już było stosunkowo łatwo ścinać duże drzewa i ciąć je na belki i deski, zamiast dalej używać gałęzi. Metalowe narzędzia umożliwiły również obróbkę kamienia. Wszystko to miało swój oddźwięk w historii cywilizacji. Oprócz pro­stych siedzib, budowniczowie mogli wznosić imponujące pałace, świątynie i monumenty, ozda­biając je wyszukanymi detalami architektoniczny­mi wykonanymi z kamienia.
Następnym istotnym krokiem w rozwoju bu­downictwa było wprowadzone około 2500 roku przed naszą erą wypalanie cegieł w piecu. Piec rozgrzewał cegły do znacznie wyższych tempera­tur i w efekcie były one bardziej wytrzymałe od tych suszonych w słońcu. Cegły zaczęto formować przy użyciu drewnianych matryc, łatwiej więc było produkować je w tym samym rozmiarze, co z kolei znacznie ułatwiało ich układanie. Jako spo­iwa do cegieł używano wówczas przeróżnych materiałów. Mezopotamscy rzemieślnicy stoso­wali niekiedy naturalny asfalt, z kolei Egipcjanie używali gipsu (siarczanu wapnia), a Grecy i Rzy­mianie pierwotnie wykorzystywali do celów bu­dowlanych wapno (tlenek wapnia). Lecz wapno było łatwo wypłukiwane ze spoin przez wodę deszczową i stąd z czasem wprowadzona została zaprawa cementowa, wyrabiana z mieszaniny wapna, piasku i popiołu wulkanicznego. Potem Rzymianie zaczęli do zaprawy cementowej doda­wać żwiru i w rezultacie otrzymali beton. I w prze­ciwieństwie do Greków, którzy wciąż wznosili swe budowle z bloków kamiennych, Rzymianie używali marmuru bądź innego kamienia do okła­dania (licowania) betonowych struktur.

Podobne prace

Do góry