Ocena brak

Budowle

Autor /Cacper Dodano /31.05.2013

Rozbijanie namiotu, wznoszenie budowli, z drewna bądź z gliny czy kamienia, to przede wszystkim działania mające na celu zaspokojenie potrzeby znalezienia schronienia przed niepogodą, niepokojami i niebezpieczeństwami, znalezienia dla siebie i swojej rodziny dachu nad głową, domu, możliwości odosobnienia.

Człowiek religijny potrzebuje jednak oprócz tego jeszcze jakiegoś miejsca, w którym mógłby zbliżyć się do Boga. Pragnie bowiem już tu, na ziemi, mieć udział w wieczności, sprowadzić na ziemię cząstkę nieba.

Mircea Eliade uważa, że od najdawniejszych czasów ludy tęsknią za utraconym rajem. Zaspokajają pragnienie swych serc, wznosząc świątynię albo przynajmniej wydzielając jakieś święte miejsce, najczęściej tam, gdzie dokonało się objawienie wyższego świata, albo tam, gdzie człowiek pierwotny wierzył, że przeżył coś cudownego.

Nawet jeżeli nie ma takiego powodu, ustanawia „miejsce święte” według pewnego kosmologicznego kanonu, pewnego pra-typu, który rozpoznaje w stwórczym akcie Boga. Każda w ten sposób wyznaczona przestrzeń wydaje się mu „centrum świata”, co jest prawdziwe w tym sensie, że Bóg jest wszędzie obecny i Jego bliskość zawsze i wszędzie stanowi centrum, do którego zdąża dusza i w którym odnajduje pokój.

Rozwój kulturalny spowodował, że konstrukcje mieszkań świeckich i świętych miejsc kultu różnią się nie tylko pod względem formy, lecz wykazują też pewne różnice w zakresie symboliki. Inaczej trzeba oceniać to, co ruchome, niestałe, a inaczej to, co trwałe, stałe; należy zatem te aspekty potraktować osobno. Na wyższym jednak poziomie znaczenia symbolicznego niektóre aspekty przenikają się wzajemnie i stanowią jedno.

Podobne prace

Do góry