Ocena brak

Budowa państwa komunistycznego w Rosji Ludowej - Polityka zagraniczna ZSRR

Autor /Roman515 Dodano /14.10.2011

Najważniejszym zadaniem polityki zagranicznej Rosji Radzieckiej po 1918 r. stało się przełamanie izolacji, w jakiej kraj znalazł się po przewrocie październikowym, a zwłaszcza po wycofaniu się z wojny. Rosja nie została zaproszona na konferencję paryską, a jej nowy rząd nie był uznawany przez państwa świata. Izolacja nie trwała jednak długo, gdyż państwa zachodnie (głównie dawnej koalicji) zdecydowały się ją przełamać ze względów gospodarczych i finansowych. Chodziło im o odzyskanie długów, zaciągniętych jeszcze przez rząd carski oraz Rząd Tymczasowy, i pełną rekompensatę za straty, jakie ponieśli obywatele tych państw wskutek przeprowadzonej w Rosji nacjonalizacji obcych przedsiębiorstw i przejęcia obcych kapitałów.

W sumie domagano się od władz radzieckich blisko 20 mld rubli w złocie. Konferencja 29 państw w Genui w kwietniu 1922 r., pierwsza, w której uczestniczyła delegacja radziecka, zakończyła się niepowodzeniem. Rosja, nie wykluczając ewentualnej spłaty długów, żądała jednocześnie odszkodowania za straty spowodowane przez blokadę i interwencję ententy - około 40 mld rubli w złocie. Kilka miesięcy później w Hadze delegacja radziecka zaproponowała spłatę odszkodowań dla obywateli obcych państw w zamian za wysokie kredyty. Jednak i ta konferencja nie przyniosła rozwiązań. Rozmowy genueńskie miały doprowadzić do uznania Rosji Radzieckiej na arenie międzynarodowej. Celu tego nie udało się osiągnąć, ale delegacja radziecka, korzystając z nieporozumień między ententą i Niemcami na tle odszkodowań wojennych, porozumiała się z delegacją niemiecką.

16 kwietnia 1922 r. podpisano w Rapallo (pod Genuą) traktat między Niemcami i Rosją Radziecką. Oba rządy postanawiały nawiązać stosunki dyplomatyczne i handlowe, a ponadto wyrzekały się wzajemnych roszczeń finansowych, będących skutkiem I wojny światowej. Rząd niemiecki rezygnował także z rekompensaty za znacjonalizowane przedsiębiorstwa obywateli niemieckich, pod warunkiem jednak, że rząd radziecki nie zwróci podobnych odszkodowań innym państwom. Traktat z Rapallo między dwoma "odrzuconymi" przez świat mocarstwami wywarł duże wrażenie. Rezygnując z reparacji wojennych, ZSRR dokonał pierwszego wyłomu w traktacie wersalskim (nakładał on na Niemcy obowiązek spłaty odszkodowań również na rzecz Rosji). Sąsiedzi Niemiec i Rosji, przede wszystkim Polska, wobec której roszczenia terytorialne zgłaszały oba państwa, mieli istotne powody do zaniepokojenia.

Cztery miesiące później zawarto bowiem dalsze porozumienia, w których wyniku oba państwa nawiązały współpracę wojskową. Umożliwiło to Niemcom obejście traktatowych nakazów rozbrojeniowych: na terenie Rosji Radzieckiej zaczęli budować fabryki samolotów, czołgów i amunicji. W zamian niemieccy oficerowie szkolili kadry armii radzieckiej. Wkrótce traktat stał się dla obu państw podstawą współpracy o wyraźnie antypolskim charakterze. Był poza tym korzystny dla Rosji i Niemiec pod względem ekonomicznym. Rosja przerywała izolację i otwierała swój ogromny rynek dla niemieckich towarów. Państwa Europejskie uznały Związek Radziecki w 1924r., Japonia - w 1925r. Wraz z nawiązaniem stosunków dyplomatycznych państwa zawierały umowy handlowe.

Podobne prace

Do góry