Ocena brak

BUDOWA OTRZEWNEJ

Autor /amanda1 Dodano /10.01.2012

Otrzewna zbudowana jest podobnie do innych błon surowiczych (tunicae serosae). Składa się ona z dwóch warstw. Wolna powierzchnia otrzewnej wysłana jest pojedynczą warstwą płaskich komórek nabłonkowych pochodzenia mezodermalnego (mesothelium), które brzegami silnie łączą się z sobą. Nabłonek spoczywa na warstwie tkanki łącznej włóknistej, która jest wyposażona w liczne włókna sprężyste łączące się z sobą w sieci. W niektórych fałdach otrzewnej znajdują się wiązki mięśniówki gładkiej, gdzieniegdzie nawet obfite, jak njj. w więzadle szerokim macicy.

Pod otrzewną znajduje się warstwa tkanki łącznej, tzw. tkanka pod-surowicza (tein subserosa), która łączy otrzewną ze ścianami jamy brzusznej czy też z odpowiednimi narządami. Pod otrzewną wielu trzew jest ona nader słabo rozwinięta; w niektórych miejscach stanowi ją zbita, w innych wiotka tkanka łączna, często zawierająca bogate skupienia tłuszczu. Tkanka pod-surowicza luźno łączy otrzewną ścienną z powięzią poprzeczną brzucha (z wyjątkiem okolicy pępkowej), ściśle natomiast z powięzią wyścielającą powierzchnię dolną przepony. Również otrzewna trzewna luźno łączy się z podłożem z wyjątkiem niektórych narządów; zrasta się ona np. z torebką wątroby czy śledziony, gdzie z trudem daje się oddzielić.

Grubość otrzewnej ściennej, zbudowanej na ogół podobnie do otrzewnej, trzewnej, wynosi około ioo—130 a; otrzewna trzewna jest znacznie cieńsza, ma ona około polowy grubości otrzewnej ściennej; również tkanka podsu-rowicza otrzewnej trzewnej jest na ogół znacznie słabiej rozwinięta. W krezce między obu blaszkami otrzewnej znajduje się warstwa tkanki łącznej, wewnątrz której przebiegają naczynia i nerwy.

Otrzewna osobnika zdrowego nawet po śmierci jest gładka oraz lśniąca i tak dalece przezroczysta, że zwykle widoczne jest zabarwienie narządu, który pokrywa. Po przebytych schorzeniach otrzewna może utracać swą przezroczystość, połysk i gładkość. Jest ona rozciągliwa i sprężysta, tak że nie przerywa się nawet przy silnym rozciąganiu się ścian brzucha. W warunkach normalnych otrzewna wytwarza nieznaczną ilość płynu surowiczego. Płyn ten zwilża narządy, krezki i otrzewną ścienną, dzięki czemu bez tarcia mogą się przesuwać jedne w stosunku do drugich. W stanach chorobowych ilość wydzielanego płynu może być bardzo znacznie zwiększona (puchlina brzuszna, ascites). Równocześnie otrzewna ma możność wchłaniania wielkich ilości płynów i przeprowadzania ich do naczyń Iimfatycznych. Jeżeli nabłonek pokrywający powierzchnie dwóch przylegających do siebie narządów zostanie uszkodzony czy to mechanicznie (np. przez uderzenie, rozcięcie, przebicie), czy chemicznie (np. jadem bakteryjnym), mogą wytwarzać się zrosty przylegających do siebie powierzchni.

Podobne prace

Do góry