Ocena brak

Budowa organów roślin okrytonasiennych w związku z funkcją - Liść

Autor /kulfon12345 Dodano /05.10.2011

ŽLiść jest organem służącym do asymilacji, oddychania i transpiracji. Jego morfologia i budowa wewnętrzna jest ściśle związana z tymi czynnościami i do nich dostosowana.

ŽW niektórych przypadkach liścia pełnią rolę organów spichrzowych, np. łuski cebuli, liście główki kapusty.

ŽU roślin pustynnych liście służą do gromadzenia wody. W obu przypadkach są one grube i mięsiste.

U roślin dwuliściennych liść zbudowany jest z ogonka liściowego i blaszki liściowej o budowie grzbietobrzusznej .

Blaszka liściowa jest płaska i zazwyczaj szeroka, co zapewnia jak największy dopływ światła potrzebnego do asymilacji i stwarza dużą powierzchnie umożliwiającą wymianę gazów.

Tkankę okrywającą liścia stanowi skórka górna i skórka dolna. Między nimi występuje zróżnicowany miękisz asymilacyjny: palisadowy i gąbczasty. W miękiszu asymilacyjnym rozmieszczone są wiązki przewodzące.

Skórka górna i dolna zbudowane są najczęściej z jednej warstwy żywych komórek, o ścianach celulozowych. Ściany zewnętrzne stykają się z atmosferą, są grubsze i przesycone kutyną. W dolnej skórce występują aparaty szparkowe.

Aparaty szparkowe regulują wymianę gazową oraz gospodarkę wodną rośliny. Główną częścią składową aparatu szparkowego są dwie komórki w kształcie ziaren fasoli. Między nimi znajduje się szczelina, czyli szparka, a pod nią duża komora powietrzna, tzw. Jama przedechowa. Jama przedechowa łączy się z systemem przestworów międzykomórkowych przenikających tkanki rośliny. Komórki szparkowe mają ściany silniej zgrubiałe od strony szparki. Otwieranie i zamykanie szparek następuje na skutek zmian potencjału osmotycznego w komórkach szparkowych. Zwiększony turgor, czyli stan napęcznienia komórek, powoduje uwypuklenie się cienkich zewnętrznych ścian komórek. Grube ściany ograniczające szparkę są nierozciągliwe - odsuwają się od siebie i powstaje między nimi szczelina. Spadek ciśnienia osmotycznego w komórkach szparkowych powoduje zamknięcie szparki. Mechanizm ruchów aparatu szparkowego jest bardzo skomplikowany. Upraszczając to zjawisko można powiedzieć, że szparki rozchylają się w powietrzu wilgotnym, a zamykają w suchym. Budowę aparatów szparkowych przedstawiłem na poniższym rysunku .

Miękisz asymilacyjny palisadowy występuje bezpośrednio pod skórką górną. Zbudowany jest z komórek cylindrycznych, wydłużonych w kierunku prostopadłym do powierzchni liścia ściśle ułożonych. Chloroplasty są gęsto rozmieszczone w cytoplazmie. Miękisz palisadowy położony jest w górnej części blaszki na którą padają promienia słoneczne.

Miękisz gąbczasty zbudowany jest z komórek o nieregularnych kształtach, luźno ułożonych tak, że występują między nimi duże przestrzenie międzykomórkowe, które łączą się ze sobą i z aparatami szparkowymi. Taka budowa i położenie miękiszu gąbczastego zapewnia intensywną cyrkulacje gazów niezbędna do asymilacji, oddychania oraz stwarza najkorzystniejsze warunki dla transpiracji. W komórkach miękiszu gąbczastego występują chloroplasty gdzie zachodzi proces asymilacji. Wiązki przewodzące rozgałęziają się wielokrotnie i tworzą unerwienie blaszki liściowej. Umożliwia ono doprowadzenie wody z solami mineralnymi niemal do każdej komórki liścia i odprowadzenie powstałych w tych komórkach asymilatów. Jednocześnie siateczka wiązek usztywnia blaszkę liściową.

Liście roślin jednoliściennych zbudowane są z blaszki liściowej i pochwy liściowej. Różnią się od liści roślin dwuliściennych tym, że na przekroju poprzecznym są symetryczne i nie mają zróżnicowanego miękiszu. Aparaty szparkowe występują mniej więcej w tej samej liczbie w skórce po obu stronach liścia. Wiąże się to z pionowym ustawieniem liści i jednakowym oświetleniem ich z obu stron.

Podobne prace

Do góry