Ocena brak

BUDOWA OGÓLNA KOŚCI

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

W pierwszym okresie rozwoju ustroju kościec ma charakter łączno-tkankowy; stan ten nazywamy też łącznotkankowym, czyli błoniastym. W tej formie występuje on u najniższych kręgowców. Już u ryb chrzęstnoszkieletowych materiał błoniasty zastąpiony jest materiałem chrzęstnym, stanowiącym wyższy stopień, bardziej odporny na ciśnienie i rozciąganie, czy też zginanie. Szkielet, występujący w szeregu filogenetycznym od ryb kostnoszkieletowych do ssaków włącznie, osiąga trzecie i najwyższe stadium swego rozwoju, w którym chrząstkę zastępuje kość, materiał najbardziej trwały i odporny.

Podobnie jak w rozwoju rodowym, również w rozwoju osobniczym człowieka kościec występuje najpierw w formie błoniastej (mezenchy-matycznej). Już jednak w czwartym do szóstego tygodnia życia zarodka powstają na tym podłożu odrębne ogniska chrzęstne; wytwarza się szkielet zbudowany z chrząstki szklistej, stanowiący drugie, wyższe stadium rozwojowe, i wreszcie, poczynając od siódmego tygodnia, chrząstka zostaje stopniowo zastąpiona przez kość. Wytwarza się najwyższy stopień budowy, szkielet kostny.

Kość może również powstawać na podłożu łącznotkankowym; kostnienie następuje więc w niektórych przypadkach bezpośrednio po stadium błoniastym, omijając stan chrzęstny.

W ten sposób powstaje dla ustróju i jego ruchów mocne i trwałe rusztowanie. Łącznotkankowe podłoże szkieletu, na którym powstają wpierw części chrzęstne, następnie zaś kostne, nie ginie jednak w całości, lecz zachowuje się częściowo jako błonka otaczająca kości (okost-na, periosteum) i chrząstki (ochrzęstna, perichondrium) oraz jako połączenie kości z sobą (np. w postaci torebki stawowej).

Podobne prace

Do góry