Ocena brak

BUDOWA OGÓLNA GRASICY

Autor /calliee Dodano /17.01.2012

Dla uwidocznienia grasicy wystarcza na zwłokach nowrorodka lub małego dziecka usunąć mostek i przylegające chrząstki żebrowe oraz rozchylić oba płuc. Grasica ukazuje się wówczas w postaci ciała wydłużonego z góry ku dołowi. Możemy w nim odróżnić trzon i dwa końce, górny i dolny, nie dające się zresztą wyraźnie odgraniczyć.

Koniec dolny, mniej więcej tej samej szerokości co trzon, stanowi podstawę narządu, która ku dołowi wytwarza zwykle dwie odnogi, prawą i lewą. Podstawa spoczywa na osierdziu i ku dołowi sięga przeważnie do poziomu bruzdy wieńcowej na granicy przedsionków i komór serca, choć może zstępować niżej. Koniec górny stanowi wierzchołek narządu. Dzieli się on przeważnie na dwa stożkowate przedłużenia, rogi grasicy, zwykle różnej wysokości; to jeden, to drugi z nich bywa wyższy. Ku górze mogą się one zbliżać do gruczołu tarczowego (na odległość 5 do 10 mm), a nieraz nawet z nim się stykać.

Jak zaznaczono wyżej, grasica składa się z dwóch płatów (lobi), prawego i lewego, które opierają się o siebie swymi powierzchniami przyśrodkowymi. Płaszczyzna przedzielająca oba płaty rzadko tylko przebiega pośrodkowo, przeważnie kieruje się ona skośnie z przodu ku tyłowi oraz z prawa na lewo. W przekroju poprzecznym oba płaty mają więc kształt trójkąta; wierzchołek lewego skierowany jest ku tyłowi, prawego — do przodu.

Oba płaty grasicy łączą się z sobą cienką warstwą tkanki łącznej. Nieraz jednak ta przedzielająca je przegroda zanika w pewnym miejscu; w miejscu tym w trzonie lub bliżej dolnego końca oba płaty zlewają się z sobą wytwarzając część wspólną, o kierunku poprzecznym, która stanowi rodzaj węziny między obu płatami.

Powierzchnia zewnętrzna grasicy jest gładka; widzimy na niej małe poligonalne pólka, które wskazują na budowę zrazikową narządu. Grasica składa się też z licznych zrazików (lobuli thymi), zwanych też płacikami ikażde pólko poligonalne stanowi podstawę zrazika o średnicy 0,5 do 2 mm. Delikatna tkanka łączna i tłuszczowa spaja te zraziki z sobą. W głębi łączy je wspólne środkowe pasmo rdzeniowe biegnące w kierunku podłużnym każdego płata; wzdłuż niego przebiegają większe naczynia.

W obrazie mikroskopowym narządu odróżniamy rdzeń i korę. Rdzeń każdego zrazika łączy się ze środkowym pasmem rdzeniowym; kora jest ciemniej zabarwiona. Ze stosunkami tymi zapoznamy się niebawem.

Podobne prace

Do góry