Ocena brak

BUDOWA GRUCZOŁÓW PRZYTARCZOWYCH

Autor /calliee Dodano /17.01.2012

Każdą przytarczycę otacza cienka torebka zbudowana z tkanki łącznej włóknistej. Z osłonki tej w głąb gruczołu wnika tkanka łączna wiotka i tworzy niekompletne przegrody dzielące gruczoł na niecałkowicie wyodrębnione zraziki różnej wielkości. Tkanka łączna występuje często również do wewnątrz zrazika, oddzielając poszczególne pasma komórek nabłonkowych.

Wewnątrz zrazików tkanka nabłonkowa układa się w wąskie pasma lub drobne gniazda oplecione tylko siecią włókienek kratkowych i siecią szerokich naczyń włosowatych. Począwszy od okresu płodowego mniej więcej do 10 roku życia w przy tarczycach występuje tylko jeden rodzaj komórek nabłonkowych, tzw. komórki główne. Są to elementy wielościenne lub kostkowe, o średnicy 6 do 8 //, różniące się między sobą stopniem barwliwości cytoplazmy: część komórek głównych bowiem jest «jasna», tzn. że ich cytoplazma bardzo słabo się barwi, część druga natomiast jest «ciemna». Na parę lat przed dojrzewaniem płciowym, przeważnie na obwodzie gruczołów, część tych komórek powiększa się do 13—15/ w średnicy, cytoplazma ich staje się ziarnistą i barwi się wybitnie barwnikami kwaśnymi. Są to tzw. komórki kwasochłonne albo oksyfilne, znacznie mniej liczne, lecz większe od komórek głównych. W późniejszym wieku pojawiają się ponadto drobne pęcherzyki nabłonkowe wypełnione wydzieliną, prawdopodobnie wydzieliną zapasową.

Podobne prace

Do góry