Ocena brak

BUDOWA FORMUŁKI PROCESOWEJ

Autor /Pompejusz Dodano /21.11.2011

Formułka procesowa

Formuła była rezultatem postępowania w fazie in iure , gdy pretor udzielał ochrony prawnej powodowi i była uzgadniana między stronami jej treść . Na swym początku wymieniała sędziego, dla którego stanowiła program działania w fazie apud iudicem, określając maksymalnie zwięźle warunki pod jakimi miał on zasądzić lub uwolnić pozwanego

Treść formułki procesowej

Wymieniała sędziego, dla którego stanowiła program działania w fazie apud iudicem, określając maksymalnie zwięźle warunki pod jakimi miał on zasądzić lub uwolnić pozwanego

Części formułki procesowej

Gaius w budowie formułki wyodrębnia 6 części:4 zwyczajne ( intentio, demonstratio, condemnatio, adiudicatio)

oraz 2 nadzwyczajne ( exceptio, praescripto )

- Intentio – część formułki zawierająca treść żądania powoda.

- Demonstratio- stanowiła zwięzły opis stanu faktycznego w formułkach w których roszczenie opierało się na fakcie.

- Condemnatio – była alternatywnym upoważnieniem sędziego do zasądzenia lub uwolnienia pozwanego.

- Adiudicatio – występowała w powództwach działowych i zawierała upoważnienie sędziego do zniesienia współwłasności.

- Exceptio – jest częścią składową formułki umieszczaną w interesie pozwanego.

- Praescripto – umieszczana była w formułce na żądanie powoda, domagającego się od pozwanego nie całości świadczenia tylko jego części.

Formułki prejudycjalne (actiones preiudiciales )

Formułki , składające się tylko z intentio , w których powód nie domagał się zasądzenia kogoś, lecz sądowego ustalenia jakiejś sytuacji faktycznej lub prawnej mającej znaczenie w innym procesie, np. ustalenie czy ktoś jest osoba wolną.

Zyczajne i nadzwyczajne części formułki procesowej

Do zwyczajnych części należały:

- Intentio – część formułki zawierająca treść żądania powoda.

- Demonstratio- stanowiła zwięzły opis stanu faktycznego w formułkach w których roszczenie opierało się na fakcie.

- Condemnatio – była alternatywnym upoważnieniem sędziego do zasądzenia lub uwolnienia pozwanego. Jej charakterystyczną cechą było to, że zawsze opiewała na pewną określoną , bądź nieokreśloną kwotę pieniężną nawet wtedy gdy proces toczył się o rzecz.

- Adiudicatio – występowała w powództwach działowych i zawierała upoważnienie sędziego do zniesienia współwłasności.

Nadzwyczajne części to:

- Exceptio – jest częścią składową formułki umieszczaną w interesie pozwanego.

- Praescripto – umieszczana była w formułce na żądanie powoda, domagającego się od pozwanego nie całości świadczenia tylko jego części. Miało to miejsce w przypadku spełnienia świadczenia w ratach. Powód unikał w ten sposób konsumpcji skargi o całość , która normalnie , była następstwem litis contestatio.

Podobne prace

Do góry