Ocena brak

BROSZKIEWICZ JERZY

Autor /maciana Dodano /13.02.2012

BROSZKIEWICZ JERZY, ur. 6 VI 1922 we Lwowie, prozaik,
dramatopisarz. Studiował w Akademii Muz. we Lwowie. Podczas
okupacji niem. we Lwowie uczestniczył w konspiracyjnych
wieczorach autorskich i koncertach. W 1944-52 przebywał
w Krakowie, nast. w Warszawie. Współpracował z wieloma
pismami kult. („Odrodzenie", „Teatr", „Listy z Teatru",
Nowiny Lit."), współred. „Przeglądu Kult." (1953-63), red.
„Muzyki"; w warsz. radiu prowadził stały felieton na tematy
polit., społ. i kulturalne. Od 1959 w Krakowie, długoletni
kierownik lit. Teatru Lud. w Nowej Hucie (za działalność
teatr.-dram. otrzymał nagrodę Nowej Huty 1960). B. jest pisarzem
o szerokich zainteresowaniach, inspirują go na równi -
psychologia, polityka, historia, przygoda. Z powieści największy
rozgłos zyskały: Oczekiwanie (1948, nagroda Ziemi
Krak., wyd. 4 popr. 1972) - historia jednego roku życia ludzi
zamkniętych w getcie, miotających się między cierpliwością
i rozpaczą, nadzieją i determinacją, Kształt miłości (1951,
nagroda państw. II st., liczne wznowienia), dzieje kształtowania
się talentu F. Chopina, oraz cykl Dziesięć rozdziałów (cz. 1
Długo i szczęśliwie 1970, cz. 2 Nie cudzołóż, nie kradnij 1971),
obraz powikłanego losu Polaka w naszym stuleciu, Doktor
Twardowski (t. 1-2 1977-79), problemy współcz. naukowców
wpisane w legendę o Twardowskim. Dramat Imiona władzy
(„Dialog" 1957, wyst. 1957) jest tryptykiem ukazującym trzy
modele walki o władzę, Skandal wHellbergu (wyst. 1961) daje
obraz psychozy bezradności wobec odradzających się toksyn
faszyzmu w Niemczech Zach., Koniec księgi VI („Dialog"
1963, wyst. 1964) podejmuje problem odpowiedzialności uczonego
za własne odkrycia (o Koperniku). Dramaty cechuje
pomieszanie cech gatunkowych i rodzajowych; wyraźniejsze
zabarwienie groteskowe mają Jonasz i błazen (wyst. 1958,
wyd. w: Sześć sztuk scenicznych 1962) i Dziejowa rola Pigwy
wyst. 1960). Powieści dla młodzieży wiążą żywą akcję z nauką
moralną, osadzone są we współczesności (Wielka, większa,
największa 1960, ekranizacja 1963), często sięgają w sferę
jtosmiczną (Mój księżycowy pech 1970). B. pisze sztuki telewizyjne
(Między poniedziałkiem a sobotą, wyst. 1962 w Baden-
Baden; Ta wieś Mogiła, wyst. 1964; wyd. w: Pięć komedii
rożnych 1967), słuchowiska radiowe, opracował adaptacje
scen. Popiołów S. Żeromskiego (wyst. 1964) oraz wspólnie
z T. Mierzeją Śmierci na gruszy W. Wandurskiego (wyst. 1964);
est także współautorem scenariuszy do filmów, jak np. Kopernik
(1973). Felietony i artykuły publicyst. wydał w zbiorach:
Felietony z anteny (1951), Spotkania z muzyką (1956), Próba
odpowiedzi (1957). Otrzymał nagrodę I st. prezesa Rady Min.
za całokształt twórczości (1979). Przekłady na 20 języków.

Sześć sztuk scenicznych, Kr. 1962; Pięć komedii rożnych, Kr. 1967;
dwory sceniczne, Kr. 1973.
M. FIK B., W. 1971, AA.
Włodzimierz Maciąg

Podobne prace

Do góry