Ocena brak

Brodawki nitkowate

Autor /judy Dodano /06.01.2012

Brodawki nitkowate (papillae filiformes) są najliczniejsze i najmniejsze ze wszystkich rodzajów; występują one na końcu języka, na jego brzegach bocznych i na grzbiecie; bardzo zmienne pod względem liczby, wielkości (długość 0,7—3 mm) i kształtu, są ustawione najgęściej i są najdłuższe w bliskości brodawek okolonych. Na pierwotnej pieńkowatej brodawce ułożone są na kształt wieńca małe brodawki wtórne, pokryte nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, który występuje z każdej brodawki wtórnej w kształcie delikatnego, częściowo zrogowaciałego włókna. Komórki zrogowaciałe zachowują swe jądra tak jak wszędzie w jamie ustnej. U zwierząt drapieżnych są one silnie rozwinięte i silnie zrogowaciałe; wierzchołki włókien skierowane są ku tyłowi jak ząbki tarki; wyczuwamy to wyraźnie np. u kota przesuwając opuszką palca wzdłuż języka od tyłu do przodu. U człowieka są one bardzo słabo rozwinięte. W całości brodawki nitkowate nadają grzbietowi języka zabarwienie szaroczerwonawe. Złuszczone komórki nabłonkowe wraz z resztkami pożywienia i grzybkiem, włoskowcem jamy ustnej (leptothrix buccalis) powodują białawe «obłożcnie» języka (nalot), często będące objawem chorobowym ważnym rozpoznawczo dla lekarza.

Brodawki stożkowate (papillae conicae) są postacią bardzo zbliżoną do poprzedniej. Występują one między brodawkami nitkowatymi w liczbie u różnych osobników bardzo zmiennej. Są one silniej od poprzednich rozwinięte. Nie mają poszczególnych nitkowatych wypustek, lecz pierwotna pieńkowata brodawka pokryta jest zrogowaciałym nabłonkiem tworzącym stożek o wierzchołku haczykowato zagiętym ku tyłowi.

Czynność brodawek nitkowatych (jak również i stożkowatych) polega z jednej strony na przewodzeniu wrażeń dotyku, z drugiej zaś na pracy mechanicznej, u człowieka zresztą bardzo nieznacznej. Są to jedyne brodawki językowe, które nie mają funkcji smakowej.

Podobne prace

Do góry