Ocena brak

BRITISH ARMY - brytyjskie wojska lądowe

Autor /plastus Dodano /22.02.2011

Przed wybuchem wojny WielkaBrytania dysponowała niewielkimisiłami lądowymi. Trzonem była za­wodowa Regular Army (licząca31 maja 1939 r. 204 tys. żołnierzy),obok której istniała słabo wyszkolo­na i wyposażona ochotnicza Territo-rial Anny (TA) - 584 tys. żołnierzy.Wojska stacjonujące na terenieWysp Brytyjskich podporządko­wano dowództwom: Adlersliot (później nazwany South-Eastern Command), Southern, Western, Northern, Scottish, Eastcrn, i okrę­gom (districts): London i North Ireland. Im podlegało pięć dywizj i piechoty oraz dywizje TA. Przed wybuchem wojny przystąpiono do formowania dywizji pancernej. Poza granicami wysp, w Egipcie, stacjo­nowała druga dywizja pancerna (późniejsza 7 dywizja „Desert Rats"), w Palestynie zaś 8 dywizja piechoty. Największy kontyngent utrzymywano w Indiach (ponad 60 tys. żołnierzy). W wielu kolo­niach stacjonowały niewielkie od­działy wojskowe (np. w Sudanie ok. 2 tys., Gibraltar, Malta po 2,5 tys., Malaje ok. 6,5 tys.).

8 marca 1939 r. minister wojny Le-slie Hore-Belisha przedstawił pro­gram zwiększenia siły wojsk lądo­wych do czterech dywizji piechoty i dwóch dywizji pancernych (armia regularna) oraz dziewięciu dywizji piechoty, trzech dywizji zmotoryzo­wanych, jednej dywizji pancernej i dwóch brygad kawalerii - armia terytorialna (TA). Po wkroczeniu oddziałów niemieckich do Czecho­słowacj i zapadła decyzja o dalszym zwiększeniu wojsk terytorialnych do 26 dywizji. Aby program ten zre­alizować, w kwietniu 1939 r. wpro­wadzono powszechny obowiązek służby wojskowej, jednakże realiza­cja planu przebiegała powoli: w październiku 1939 r. British Anny liczyła 897 tys. żołnierzy. Błędy rzą­du brytyjskiego uniemożliwiły więc utworzenie armii lądowej zdolnej do odegrania większej roli w walkach na kontynencie.

Do wiosny 1940 r. Wielka Brytania mogła wysłać na kontynent 13 dy­wizj i tworzących ^Brytyjski Korpus Ekspedycyjny. Dopiero w później­szych latach wojny liczebność wojsk brytyjskich wzrosła do stop­nia umożliwiającego odegranie istotnej roli w zmaganiach na wielu teatrach działań. Po upadku Francji w 1940 r. zada­nia armii koncentrowały się przede wszystkim na obronie Wysp Brytyj­skich, a w drugiej kolejności Bli­skiego Wschodu. Po przystąpieniu Japonii do wojny w 1941 r. wzrosła rola Dalekiego i Środkowego Wschodu, gdzie główną bazą wojsk brytyjskich stały się Indie. Od 1943 r. oddziały armii brytyjskiej brały udział we wszystkich więk­szych operacjach alianckich (lądo­wanie w Afryce Północnej, Sycylii, Włoszech i Normandii).

System dowodzenia pozostawiał du­żą swobodę dowódcom teatrówdziałań wojennych kierujących sięgłównymi założeniami strategii pre­miera Winstona Churchilla, przygo­towanymi według rad szefa Impe­rialnego Sztabu Generalnego (kolej­no: William Edmund *Ironside,John *Dill i Alan *Brooke). Bezpo­średnie decyzje dotyczące działańarmii podejmowali dowódcy po­szczególnych rejonów decydującyo przebiegu operacji zaczepnychi obronnych, choć zdarzało się, żepremier ingerował w działania naniższych szczeblach. Po przystąpie­niu Stanów Zjednoczonych do woj­ny w 1941 r. rola dowódców brytyj­skich na najważniejszych frontach została ograniczona na rzecz syste­mu połączonych dowództw i szta­bów, w których z czasem zaczęli dominować Amerykanie. W okresie największej rozbudowy organizacyjnej British Anny liczyła34 dywizje piechoty (z których 9 nieweszło do walki), 2 dywizje powie-trznodesantowe, 11 dywizji pancer­nych. Ogółem w latach 1939-45 wwojskach lądowych służyło 3,5 minmężczyzn i kobiet. Zginęło 122 tys.żołnierzy.

Podobne prace

Do góry