Ocena brak

BREMA — HAMBURG

Autor /Kalistrat Dodano /12.07.2012

Miasta w pn. RFN, od których nazwę
przyjęło abpstwo historyczne.

Początki chrześcijaństwa w Bremie sięgają czasów Karola
Wielkiego, który 787 zlecił bpowi Wiłlehadowi misję ewangelizacji
Franków i Sasów, zamieszkujących dorzecze Wezery. Za
jego następcy Willericha (wyświęcony ok. 804) utworzono bpstwo
w Bremie jako sufr. Kolonii. Abpstwo w Hamburgu zostało
utworzone 834 przez ces. Ludwika I Pobożnego w celu prowadzenia
działalności mis. wśród Nordalbingów i ludności skandynawskiej.

Po zniszczeniu Hamburga przez Normanów 845 abp
hamburski -> Ansgar otrzymał bpstwo bremeóskie i od 848
Brema stanowiła siedzibę metropolity. Abpi B.-H., m.in.
Adalbert (1043-72), prowadzili działalność mis. w Danii, pd.
Szwecji i Norwegii, Islandii, Grenlandii oraz wśród Słowian
nadbałtyckich (plemiona Obodrzyców i częściowo Wieletów).
W X-Xn w. abpstwu podlegały bpstwa słow.: Stargard Wagryjski
(przeniesione w XTI w. do Lubeki), Meklemburg (przeniesione
w XII w. do Schwerinu), Ratzeburg.

Od XII w. metropolici
nosili tytuł książęcy, a Stolica Apost. nadała im tytuł
legatów Skandynawii. Ostatnimi kat. abpami B.-H. byli: Krzysztof,
książę Brunszwiku (1511-58), oraz jego brat i następca
Jerzy (zm. 1566); Henryk, książę Sachsen-Lauenburg (1566-85),
przyjął protestantyzm. Dzięki działalności jezuitów, którzy od
końca XVI w. prowadzili misje w Hamburgu, a od 1648 w Bremie,
w XVII w. nastąpiło znaczne ożywienie katolicyzmu na obszarze
dawnego abpstwa B.-H. ;

ziemie te należały do Wikariatu
Apostolskiego Misji Pn., a po wyznaczeniu 1930 nowych granic
diec. pruskich tereny dawnej diecezji B.-H. obecnie należą do diec. Osnabrück i Hildesheim; Hamburg jest od 1958 siedzibą
bpa pomocniczego diec. Osnabrück.

Zabytki sztuki sakr. w Bremie : rom. katedra pod wezw.
św. Piotra z XII w. (przebudowana w XIII, XIV i XV w.),
got. kościoły NMP (XII-XTV w.), św. Marcina (XIII w.) i św.
Jana (XIII w.); w Hamburgu kościoły św. Jakuba (XIV w.),
św. Katarzyny (got. w ruinie), św. Michała (barokowy, 1750-62
protestancki), św. Piotra (XII w., przebudowany w XIX w.)
i Św. Trójcy (1956, budowany przez architekta R. Riemenschmidta).

 

Adam z Bremy, Gesta Hatnburgensis ecclesiae pontificum, MGHSSrer-
Germ VII 267-389; G. Dehio, Geschichte des Erzbistums Hamburg-Bremen I-II, B 1876-77; W. Bogusławski, Dzieje Słowiańszczyzny północno-zachodniej, Pz 1892-1900, III 507-510, IV 323-334; O.H. May, G. Mohrmann, Regesten der Erzblschöfe von Bremen I-II, Bm 1937-53; C. Joppen, DHGE X 506-518; G. Labuda, SSS I 163-164, II 185-186; H. Meyer, Baudenkmäler einer Hansestadt, B 1950; E. Lutze, Bremen, Mn 1953; E. Weise, LThK II 665-667; W. Braunfels, L. Dittmann, BUA VI 812-813,815.

Do góry