Ocena brak

Borówka bagienna

Autor /Honorat1234567 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Krzewinka o wysokości 20-100 cm z krokwiastymi szarobrunatnymi gałązkami. Całobrzegie liście na krótkich ogonkach, odwrotnie jajowate, od spodu niebieskozielone z wyraźnie występującym siatkowatym unerwieniem, mają do 2 cm szerokości i do 4 cm długości. Białe lub czerwonawe, dzbanuszkowate kwiaty zebrane są po 1-4 w szczytowych gronach. Niebiesko oszronione jagody, często bardziej gruszkowate niż kuliste, mają - w przeciwieństwie do podobnych czarnych borówek - bezbarwny sok.  

Siedlisko: Torfowiska wysokie, bory bagienne i zatorfione zarośla; alpejskie formacje do 2500 m n.p.m.; na glebach kwaśnych.

Rozmieszczenie: Północna Europa oraz góry Europy Środkowej i Wschodniej. W Niemczech tylko w Alpach rozpowszechniona, na przedgórzu i w średnich górach występuje rzadko i w rozproszeniu, poza tym przeważnie brak. W Polsce w rozproszeniu, ale rozpowszechniona na całym niżu; w górach raczej w wyższych położeniach aż po piętro alpejskie. Skutkiem niszczenia torfowisk i utylizacji wilgotnych wrzosowisk borówka bagienna staje się w Europie Środkowej stopniowo coraz rzadsza.

Okres kwitnienia: Maj i czerwiec.

Owoce: Borówka bagienna i borówka czarna są wprawdzie do siebie podobne, ale nie równie często wykorzystywane. Jadalne, lecz mdłe w smaku jagody borówki bagiennej, jeśli się ich zjadło większą ilość, mogą wywoływać nudności, bóle głowy, torsje i zawroty głowy, a nawet stany oszołomienia. Te objawy zatrucia zjednały roślinie używaną również nazwę borówki pijanicy.

Suszonych jagód borówki bagiennej można jednak używać do przyrządzania herbatki, stosowanej przeciw biegunce i schorzeniom pęcherza. Ponieważ dzisiaj istnieją lepsze środki przeciw tym dolegliwościom, powinno się zaniechać zbierania borówki bagiennej - także ze względów ochroniarskich.

Podobne prace

Do góry