Ocena brak

BORISOW IWAN ALEKSIEJEWICZ

Autor /Radowit Dodano /26.06.2012

Imię zak. Innocenty, ur.
27 XII 1800 w Jelcu (dawna gubernia woroneska), zm. 7 VI1857
w Odessie, ros. teolog prawosł. i kaznodzieja.

Po ukończeniu 1823 Kijowskiej Akademii Duch. został inspektorem
i prof, historii Kościoła i języka gr. seminarium duch.
w Petersburgu, a nast. rektorem Aleksandronewskiej Szkoły
Duch. w Petersburgu;

1823 złożył śluby zak. i przyjął święcenia
kapł.; 1826 został prof, nauk teol. w Petersburskiej Akademii
Duch. oraz archimandryta; uzyskawszy 1829 doktorat z teologii,
pełnił 1830-36 obowiązki rektora i prof. Kijowskiej Akademii
Duch.; 1837 założył w Kijowie czasopismo „Woskriesnoje
cztienije"; 1836 został bpem Czehrynia, 1841 Wołogdy, a nast.
Charkowa (1845 abpem); był członkiem Świętego Synodu, dzięki
czemu oddziaływał na sprawy ros. Kościoła prawosławnego.

W ros. akademiach duch. wprowadził wykłady z zakresu symboliki,
historii dogmatów i eklezjologii, a dążąc do pełniejszego
wykształcenia duchownych, popierał także przedmioty pomocnicze,
jak np. biologię, astronomię i in.; zakładał monastery
i cerkwie, a dla Bułgarów — szkołę w Odessie; był inicjatorem
gromadzenia rpsów starosłow. i opisywania bibliotek klasztornych
oraz restauracji zabytków Krymu i Kaukazu. Zasłynął
jako wybitny kaznodzieja, przy czym wzory do kazań czerpał
z pism Jana Chryzostoma, J.B. Bossueta i J.B. Massillona.

Pisma B. zebrano w 12 tomach (Sobranije soczinienij l-X.il,
Ptb 1871-74,19012); zajmował się w nich głównie problemami
historii Kościoła, m.in. historią chrześcijaństwa w Polsce, oraz
przygotowywaniem materiałów kaznodziejskich. Nadto na łamach
czasopisma „Christianskoje cztienije" zamieszczał swe artykuły,
którymi wpływał na podniesienie poziomu pisma; przełożył
też kilka dzieł na języki obce, m.in. na polski.

B. ceniony
jest również jako autor wielu -» akathistosów, przyjętych przez
ros. Kościół prawosł. — Akafist Pokrowu Prieswiatyja Bogorodicy
(Ptb 1847), Akafist Bożestwiennym Strastiem Christowym
(Ptb 1847), Akafist Żiwonosnomu Grobu i Woskriesieniju Christowu
(Ptb 1849), Akafist Prieswiatiej i Żiwotworiaszczej Trojce
(Ptb 1849), Akafist Archangielu Michaiła (Ptb 1855), Akafist ko
priczaszczeniju Swiatych Tain (Ptb 1874); w oszczędnych słowach
wyrażają one głęboką treść teologiczną.

 

M. Pogodin, Wienok na mogilu prieoswiaszczennogo Innokientija, Ptb 1864, 1881 ; N.I. Borisów, Innokientij B., archijepiskop chiersonskij, po nowym matierialam, Ptb 1884: PBE V 954-962; Stiefan jepiskop, O riewolucyi po soczinienijam Innokientija, archijepiskopa chicrsonskogo, Cerkownyje wiedomosti 20 (1907) 1213-1219,1312-1316,1473-1480; A. Znosko, Akafistnoje tworczeslwo russkoj prawosławnoj Cerkwi, CW 19 (1972) z. 1, 12-21.

Podobne prace

Do góry