Ocena brak

BOMBA LOTNICZA - (konwencjonalna)

Autor /ja123 Dodano /22.02.2011

Pociski zaopatrzone w brzechwy stabilizujące lot, zrzucane z samo­lotu w celu niszczenia obiektów na­ziemnych lub nawodnych, dzielono na: odłamkowe, burzące, przeciw­pancerne, przeciwbetonowe, zapalające, oświetlające, dymne, che­miczne, bakteriologiczne, agitacyj­ne (z ulotkami) i inne. Ich ciężar wynosił od 2 kg do 10 000 kg. Podstawowym typem bomb używa­nych przez lotnictwo niemieckie by ­ły bomby SC o cienkiej skorupie, SD-o grubej skorupie i częściowo właściwościach bomb przeciwpan­cernych, oraz PC - przeciwpancer­ne.

Z każdych 10 bomb zrzuconych na Wielką Brytanię- 8 to bomby SC o wadze od 50 do 2000 kg, ponad­to bomby nazywane Hermann o wa ­dze 1000 kg oraz największe nie­mieckie bomby Max o wadze 2500 kg. Badania przeprowadzone przez ekspertów brytyjskich w 1941 r. wykazały, że brytyjskie bomby dwustupięćdziesięcio- i pięćsetfun-towe (112,5 i 225 kg) mają znacznie mniejszą siłę destrukcyjną od bomb niemieckich. Od sierpnia 1940 do czerwca 1941 r. Niemcy zrzucili na Anglię 50 tys. t bomb, zabijając 40 tys. ludzi, co dawało wskaźnik 0,8 osoby na każdą tonę bomb, na­tomiast w czasie nalotów angiel­skich na Niemcy wskaźnik ten był znacznie gorszy i wynosił 0,2 oso­by na tonę bomb. Doświadczenia prowadzone przez brytyjskiego nau­kowca prof. S. Zukermana na zwie­rzętach udowodniły, że niemieckie bomby, zawierające dużo materiału wybuchowego w cienkiej skorupie metalowej, są o wiele skuteczniejsze od bomb angielskich, w których po­włoka była gruba.

Na podstawie wy­ników tych prac w 1941 r. Brytyj­czycy wyprodukowali bomby pięć-setfuntowe (225 kg), w których ciężar materiału wybuchowego sta­nowił 40% ciężaru bomby, a wkrót­ce nawet 80%. Zrezygnowano rów­nież z opływowego kształtu bomby, gdyż przenoszone wewnątrz komór bombowych samolotów nie stawia­ły dodatkowego oporu. W marcu 1941 r., w czasie nalotu na Emden, specjalnie zmodyfikowane samoloty * Wellington zrzuciły bomby o cięża­rze 1800 kg, wypełnione materiałem RDX o ogromnej sile wybuchu. Trzy złożone razem bomby o wadze 1800 kg utworzyły bombę *Tallboy (543 0 kg), wyposażoną w stateczni­ki stabilizujące lot. W końcowym okresie wojny Anglicy używali je­szcz e cięższych bomb *Grand Slam (10955 kg), skonstruowanych przez dr . Barnesa *Willisa, a przeznaczo­nyc h do niszczenia umocnień i mo­stów.

Mogły być przenoszone tylko prze z specjalnie przygotowane sa­molot y ^Lancaster. Wybuch jednej z tych bomb, zrzuconej na wiadukt w Bielefeld, spowodował tak duży wstrząs gruntu, że środkowe przęsło wiaduktu rozleciało się. Bomby te określano jako DP (Deep Penetra-tion - głębokiej penetracji), gdyż wbijały się głęboko w ziemię i tam wybuchały, powodując silny wstrząs gruntu. Bomb y przeciwpancerne, używane głównie do niszczenia okrętów wo­jennych, wyposażone były w zapal­niki działające ze zwłoką. Do zwalczania celów żywych lub nieopancerzonych stosowano bom­by o niewielkim ciężarze (2-45 kg), zrzucane w wiązkach i wybuchające tuż nad ziemią, co potęgowało ich silę niszczącą; np. niemieckie bom­by odłamkowe SC 10, zawierające 1 kg TNT, oraz SD 2 w pojemni­kach po ok. 90 sztuk rozrywały się kilka sekund przed uderzeniem w ziemię.

Bomby zapalające o wadze do 50 0 kg były wypełnione łatwopalną mieszaniną (z reguły magnezu, fo­sforu, azotanu sodu i ciężkiego oleju) i eksplodowały tuż nad po­wierzchnią ziemi, aby roznosić ogień na jak największym obszarze. Ich działanie polegało nie tylko na wzniecaniu pożarów. Kilogram ła­dunku spalał ok. 40 m3 powietrza, wskutek czego wielu ludzi w bom­bardowanych miastach dusiło się z braku tlenu. Innym zabójczym czynnikiem były trujące gazy wy­dzielane przez palący się fosfor. Eks­plodujące bomby i pożary przez nie wzniecane powodowały lokalne tor­nada, zdolne unosić ludzi, fragmen­ty budynków, drzewa itp.; tego rodzaju ogniste burze wystąpiły w bombardowanych miastach nie­mieckich (*Drezno, *Hamburg) i japońskich.

Bomby zapalające zrzuco­ne 3 stycznia 1945 r. na Nagoję, a wkrótce potem na Kobe spowodo­wał y tak wielkie zniszczenia, że od teg o czasu one stanowiły 75% za­wartośc i komór bombowych samo­lotów 5-29. Najczęściej używanymi prze z lotnictwo alianckie bom­bami zapalającymi były w Japonii (1 0 min) i Europie (80 min) 4-funto-we pojemniki (1,8 kg) wypełnione substancją o nazwie thermate, będą­cą mieszaniną termitu i utleniaczy. Brytyjskie lotnictwo używało po­nadt o bomb J o wadze 30 funtów (13. 6 kg) zawierających mieszankę tlenku żelaza i sproszkowanego alu­minium, ale okazały się mniej sku­teczne od amerykańskich, gdyż co prawda wytwarzały wysoką tempe­raturę, lecz na niewielkim obszarze i szybko wypalały się; w czasie na­lotów na Trzecią Rzeszę zrzucono 41 3 tys. tych bomb.

Niemcy używa­li bomb o wadze 1 kg, w których za­stosowano termit jako materiał ini­cjując y oraz metaliczny magnez jakopodstawowy składnik ładunku zapa­lającego; wytwarzał wysoką tempe­raturę przez długi czas, a ponadtomateriału tego nie można było uga­sić wodą. Japonia produkowałabomby zapalające złożone z 700 nie­wielkich pojemników wypełnionychtermitem. Eksplozja bomby następo­wał a na wysokości 60 m nad ziemią,a wybuch rozrzucał płonące poje­mniki w promieniu 150 m. W czasie nalotów na niemieckiemiasta alianckie samoloty zrzuciły ogółem 2 670 tys. t bomb. Atakowa­ły 41 dużych i 158 średnich miast. W wyniku bombardowań zginęło w Niemczech pół miliona ludzi, a 7,5 min pozostało bez dachu nad głową.

Podobne prace

Do góry