Ocena brak

BOLESNA MATKA BOŻA - ZGROMADZENIA ZAKONNE

Autor /Radowit Dodano /26.06.2012

Kult M.B.B, propagują liczne
wspólnoty zak. o charakterze charytatywno-wychowawczym,
zakładane pod tym wezwaniem; większość ich powstała w XIX
w.; pierwszym zakonem szerzącym ten kult są słudzy NMP
(-» serwici).

1. Męskie

° Bracia MB od Siedmiu Boleści
(Broeders van Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten), zał. 1851
w Amsterdamie przez ks. J.P. Hessevelda.

° Bracia III Zakonu
(Kapucyńskiego) św. F r a n c i s z k a od M.B.B. (Terciarios
Capuchinos de Nuestra Señora de los Dolores), zał. 1889
w Masamagrell (Walencja) przez L. Amigó y Ferrer OFMCap ;
zgrom, otrzymało aprobatę 1902; rozwinęło się w Hiszpanii,
Włoszech i krajach Ameryki Lac; 1970 liczyło 480 członków
(182 kapłanów), działających w 42 placówkach; dom gen. w Madrycie.

° Synowie M.B.B. (-» doloryści).

° Misjonarze
Serca Jezusowego i NMP Bolesnej (Congregatio Missionariorum
Sacratissimi Cordis Jesu et a Beata Virgine Perdolente),
zał. 1948, dekret pochwalny otrzymali 1965; dom gen. w Rzymie;
1969 liczyli 450 zakonników (63 kapłanów) oraz 17 domów.

 

M. Ramo, El Siervo de Dios [...] Luis Amigó y Ferrer [...] fundador de las religiosas Terciarlas Capuchinas [...] y de los Terciarios Capuchinos de Nuestra Señora de los Dolores, Ma 1950;KE VI 180;M. Escobar, Ordini e Congregazioni religiose, Tn 1952, I-II (passim); T. Campagnolo, La Vergine Addolorata nella storiografia dei servi di Maria nei secoli XV-XVI, R 1964; A. Donghi, 11 culto liturgico all'Addolorata nell'Ordine dei Servi di Maria nei secoli. XVII e XVIII, R 1965; AnPont 1973.

 

2. Żeńskie

° Oblatki Siedmiu Boleści NMP
(Oblate dei Sette Dolori della Beata Vergine), zgrom, proweniencji
augustiańskiej, zał. 1659 w Rzymie przez C.V. Savellí-
-Farnese, zatwierdzone 1663 przez pap. Aleksandra VII; wstępowały
do niego szlachcianki, które z powodu słabego zdrowia
i braku odpowiedniego posagu nie mogły być przyjęte dó in.
zakonów; siostry (ok. 1670 było ich 63), żyjące wg reguły św.
Augustyna (-> Augustyna reguła), nie składały ślubów zak.;
zgrom, zanikło w XIX w.;

° S i o s t r y MB Bolesnej i Świętego
Krzyża (Suore dell'Addolorata e della Santa Croce),
zgrom, na prawie diec., zał. 1812 w Torre del Greco k. Neapolu
z inicjatywy G. Brancaccia; 1949 uzyskały dekret pochwalny;
1972 liczyło 214 zakonnic w 20 domach; dom gen.
w Rzymie;

° Najmniejsze siostry Miłości Bolesnej
(Minime suore della Carità di Maria Addolorata), zał. 181-7
w Weronie przez T. Campostrini (stąd zw. też campostrine);
1883 uzyskały zatwierdzenie czasowe, 1940 ostateczne; 1969
zgrom, liczyło 204 siostry w 16 domach; dom gen. w Weronie.

° P o b o ż n e nauczycielki M.B.B. (Maestre Pie dell'Addolorata),
zgrom. zał. 1818 w Coriano (diec. Rimini, Włochy środk.)
przez E. Renzi; zatwierdzone 1942 przez pap. Piusa XII*, 1969
liczyło 410 sióstr i 67 placówek; dom gen. w Rimini.

° Sios*
t ry MB od Siedmiu Boleści (Zusters van Onze Lieve Vrouw
van Zeven Weěh), zgrom, na prawie diec. zał. 1844 w Ruiselede
(Belgia pn.) przez I. de Plancke i E. van Huile; 1962 zaczęły
pracę mis. w Zairze; 1972 zgrom, liczyło 290 sióstr w 16 domach;
dom gen. w Ruiselede.

° Służki Maryi (Servantes
de Marie), zał. 1844 w Langres (wsch. Francja); ostateczne
zatwierdzenie otrzymały 1892; agregowane do III zakonu serwitów;
1958 było ok. 400 zakonnic w 31 domach.

° S i o s t ry
MB od Siedmiu Boleści (Soeurs de Notre-Dame des. Sept
Douleurs), zgrom, na prawie diec, zał. 1847 w Rhode-Saińt-
-Genèse k. Brukseli przez CS. van Keerberghen; 1970 było 118
sióstr w 12 placówkach; dom gen. w Rhode-Saint-Genèse:

° Infirmerki M.B.B. (Suore Infirmiere dell'Addolorata),
zał. 1850 przez G. Franchi w Como (Lombardia); 1862 otrzymały
zatwierdzenie diec, 1942 ostateczne; 1969 liczyły 201
sióstr w 9 placówkach; dom gen. w Rzymie.

° S i o s t r y MB
od Siedmiu Boleści (Zusters van Onze Lieve Vrouw van
Zeven Weèn), zgrom, na prawie diec, zał. 1853 w Steenhuffel
(Brabancja) przez Martinusa van Zeebroeka; 1932 zatwierdzono
ich konstytucje; 1970 liczyły 34 zakonnice w 5 domach; dorn
gen. w Steenhuffel.

° Służki Marii Bolęściwej (Serve di
Maria Santissima Addolorata), zał. 1854 we Florencji przez
M.V. Donati; 1913 otrzymało dekret pochwalny; 1969 liczyło
ok. 230 zakonnic i 30 domów; dom gen. we Florencji.

°
Indyjskie Siostry MB od Siedmiu Boleści (Sisters of
Our Lady of Dolours), żał. 1854 z inicjatywy P. Meccattiego
SJ w Tiruczczirappalli (pd. Indie); 1882 w Tuttikorin (pd.
Indie) osiedliła się druga gałąź tego zgromadzenia; 1969 liczyło
873 siostry i 70 domów; dom gen. w Tiruczczirappalli.

°
Córki MB Siedmiu Boleści (Hijas de la Virgen de los
Dolores y de san Felipe Neri), zał. 1859 w Sewilli przez oratorianina
F. Garcia Tejero; 1909 otrzymały zatwierdzenie pap.;
1948 było 90 sióstr i 8 domów.

° HI Z a k o n Sług Maryi
(Terz' Ordine delle Serve di Maria), zał. 1861 w Treppio (diec.
Pistoia, Toskania) przez M. Ferrari i E. Rossi; zgrom, początkowo
kontemplacyjne, po agregacji 1868 do serwitów przekształciło
się w czynne; 1920 otrzymało ostateczną aprobatę; 1969 liczyło
ok. 700 sióstr oraz 100 domów.

° Córki MB Siedmiu Boleści
(Filles de Notre-Dame des Sept Douleurs), zał. 1866 przez
M. Saint-Frai w Tarbes (pd.-zach. Francja) w oparciu o regułę
św. Augustyna (-> Augustyna reguła); 1930 zatwierdzone czasowo;
1969 liczyło 159 sióstr w 18 domach, przeważnie we Francji, choć istnieją także placówki mis. w Aleksandrii, Bejrucie,
Jerozolimie i Kairze; dom gen. w Tarbes.

° Najmniejsze
S i o s t r y M.B.B. (Suore Minime dell'Addolorata), zał. 1868
w Budrie (diec. bolońska) przez C. Barbieri; 1879 zatwierdzone
czasowo, 1905 ostatecznie; 1969 liczyły 305 zakonnic i 35 domów;
dom gen. w Bolonii.

° Siostry M.B.B, i św. Filomeny
(Suore dell'Addolorata e di santa Filomena Vergine), zał.
1872 w Nocera de Pagani (Salerno), przez M. Consiglio dello
Spirito Santo; 1950 otrzymały dekret pochwalny; 1965 było
118 sióstr w 19 placówkach; dom gen. w Neapolu.

° Córki
NMP od Siedmiu Boleści, zał. 1880 (serafitki).

° Siostry
od Krzyża Św. i Siedmiu Boleści NMP (Soeurs de la Sainte-
-Croix et des Sept-Douleurs) powstały 1883 w Montrealu jako
autonomiczna gałąź marianitek; przybywszy 1847 do Kanady,
tu się usamodzielniły i stanowią jedno z liczniejszych
zgrom, w Stanach Zjedn. i Kanadzie; 1965 było 2750 sióstr;
dom gen. w Montrealu.

° S i o s t r y od M.B.B. (Suore della
Maria Dolorosa), zał. 1883 w Rzymie przez F.A. Streitel;
1911 uzyskały zatwierdzenie pap.; 1969 liczyły 991 sióstr i 98
domów we Włoszech, RFN, Austrii i Stanach Żjedn. ; dom gen.
w Rzymie.

° Pasjonistki (Hijas de la Santísima Pasión
y Muerte de N.S.J.C. y de los Dolores de Maria Santísima)
powstały 1895 w mieście Meksyk z inicjatywy Diego di Santo
Francesco CP, zatwierdzone 1901; 1969 liczyły 350 sióstr i 25
domów.

° Misjonarki Świętego Boku (Chrystusowego)
i M.B.B. (Suore Missionarie del Sacro Costato e di Maria Santissima
Addolorata), zał. 1908 w Gravina di Puglia (Apulia)
przez ks. E. Montemurro; 1969 zgrom, liczyło 617 sióstr i 80
domów, przeważnie w środk. Włoszech i na Sardynii: dom gen.
w Rzymie.

 

Heimbucher I-II (passim); DE I-III (passim); A. Pugliese, ECat VIII 1034-1035; tenże, ECat XI 404-408; V. Cusumano, S. Mattei, ECat XI 1528-1570; E. Gambari, Ordini e congregazioni religiose di nome e di orientamento mariani, EMar 607-630; K. Hofmann, LThK IX 431-432; AnPont 1973; J. Devadder, G. Rocca, J. Torres, DIP I 99-101.

Podobne prace

Do góry