Ocena brak

„Bogurodzica”

Autor /Lily Dodano /07.04.2011

 

- najdawniejszy zabytek poetycki języka polskiego, najstarsza polska pieśń religijna

- czas powstania utworu jest sporny - pieśń ta powstała prawdopodobnie w 1. poł XIII w.

- zapis krakowski z roku 1407 - pierwszy znany zapis

- Jan Długosz nazwał tę pieśń „carmina patria” - pieśń ojczysta

- jest to hymn do Chrystusa, wierni zwracają się do Niego przez Matkę Boską, którą proszą o wstawiennictwo

- Chrystus tronujący w centrum, po obu Jego stronach w pozycjach błagalnych Maryja i Jan Chrzciciel

- cztery osoby reprezentujące cztery cnoty kardynalne - Bóg Ojciec (roztropność), Chrystus (męstwo), Jan Chrzciciel (sprawiedliwość), oraz Maryja (umiarkowanie)

- budowa

- 1. strofa - rozbudowana apostrofa i prośba

- 2. strofa - apostrofa i większa prośba

- utwór meliczny, przeznaczony do śpiewania

- monodia (gr. monoidia - śpiew jednogłosowy) - melodia jednogłosowa, bez akompaniamentu

- śpiew ten jest charakterystyczny dla chorałów gregoriańskich - nazwane tak od imienia papieża Grzegorze Wielkiego (VI/VII w.)

- zabytki językowe

- fonetyczne

- sławiena : sławiona, przegłos e:o

- Krzciciela : Chrzciciela, k:ch

- leksykalne

- gospodzin - pan

- zwolena - wybrana

- składniowe - „Twego dziela Krzciciela, Bożycze” - dla Twego Chrzciciela, Synu Boży

- fleksyjne

- „Bogurodzica” zamiast „Bogurodzico”

- „Bogiem sławiena” zamiast „przez Boga sławiona”

Do góry