Ocena brak

Bogactwa naturalne Starożytnej Grecji

Autor /Xena Dodano /11.04.2013

Grecja nie posiada zupełnie złota: kopalnie tego kruszczu znajdują się poza obrębem właściwej Grecji, na wyspie Tazos, w Macedonii i Tracji. Za to miedzi mają Grecy pod dostatkiem, przede wszystkim na Eubei, gdzie miasto Chalkis wzięło swe imię od miedzi. Występuje tam również żelazo, podobnie jak w Beocji i Lakonii, lecz nigdzie nie jest wysokowartościowe. Spośród cennych kruszców niewątpliwie pierwsze miejsce zajmuje srebro. W wieku

VII i VI p.n.e. centrum wydobycia stanowią wyspy Tazos i Sifnos; z dochodów płynących z tych kopalni ufundowali Sifnijczycy głośny skarbiec sifnijski w Delfach. W wieku VI p.n.e. do coraz większego znaczenia dochodzą kopalnie srebra w Laurion, a od r. 483 p.n.e. w Maronei, gdzie odkryto znaczne pokłady. Dochody z nich umożliwiły Atenom budowę wielkiej floty i zwycięstwo nad Persami oraz przyczyniły się do zdobycia przez Ateny hegemonii w Grecji w wieku V p.n.e..

Kopalnictwo ateńskie stało w epoce klasycznej na wysokim poziomie; nadzwyczaj umiejętnie wyszukiwano nowe złoża, a szyby wiertnicze dochodziły do głębokości 120 m. Jeszcze cenniejsza od srebra ze względu na rolę, jaką odegrała w sztuce greckiej, była glinka służąca do wyrobu cegieł, a przede wszystkim do produkcji ceramicznej, w której Grecja miała osiągnąć tak wysoki poziom artystyczny. Cenniejsza wreszcie była skała, z której miały z czasem powstać świątynie greckie, dzieła architektury i rzeźby. Skała ta jest wszędzie na miejscu, nie trzeba jej przywozić ani transportować. Domy ateńskie zbudowane są z twardego wapienia dobytego w najbliższej okolicy, domy na Delos są z kamienia łamanego wprost z granitowej wyspy. Nawet przy budowie świątyń unika się transportu materiału. W Olimpii świątynia Zeusa zbudowana jest z miejscowego wapienia; kamieniołomy Kara, dostarczające Atenom ulubionego w wieku VI trawertynu, tj. miękkiego wapienia, odległe są o kilka kilometrów od tego miasta. Pentelikon, ojczyzna marmuru, z którego zbudowano Partenon i Propyleje, leży w odległości kilkunastu kilometrów od Aten. Marmur znajduje się w Grecji w wielu miejscach.

W przeciwieństwie do epoki hellenistycznej lubującej się w marmurach kolorowych Grecja epoki klasycznej woli marmur biały. Najsławniejsze były marmury pemoziamiste na wyspach Naksos i Paros, które w wieku VI p.n.e. stanowiły centrum działalności rzeźbiarskiej, w wieku V p.n.e. natomiast najbardziej eksploatowane były marmury artyckie. Kamieniołomy pentelickie dostarczyły w wieku V p.n.e. nie mniej niż 400 000 m2 marmuru. Doskonały gatunek marmuru greckiego w ogromnej mierze przyczynił się do rozwoju sztuki greckiej, gdyż nadawał się do finezyjnego opracowania i modelowania. Nie jest też rzeczą przypadku, że szkoły rzeźbiarskie kwitną w wieku VI p.n.e. na Paros i Naksos, a w wieku V p.n.e. w Atenach.

Podobne prace

Do góry