Ocena brak

BLÜTH RAFAŁ MARCELI

Autor /Karp Dodano /08.06.2012

ur. 19 VIII 1891 w Warszawie,
zm. 13 XI 1939 w Natolinie (k. Warszawy), Historyk literatury
pol. i ros., krytyk lit., publicysta.

Studiował chemię na Politechnice Lwowskiej (1911-14), nast.
polonistykę na UW (1915-21). W 1918-21 pełnił służbę wojskową
(wydz. prasowy i polit. Sztabu Gen.). Związany z Kółkiem
ks. W. Korniłowicza, przeszedł 1921 z judaizmu na katolicyzm;
od 1922 uczestniczył w pracach Chrześcijańskiego Związku
Akademików, a przede wszystkim Koła Studiów Kat., którego
był współzałożycielem; 1928-29 wykładał na Wyższych Kursach
Nauczycielskich w Warszawie; od 1929 brał udział w pracach
Klubu Lit. i Nauk.;

1929-31 przebywał jako stypendysta Ministerstwa
WRiOP w Paryżu, gdzie pracował nad książką o J. Conradzie
(Dwie rodziny kresowe, Ateneum (1939) z. 1, 1-24) oraz
nad III cz. Dziadów A. Mickiewicza (Prometeusz chrześcijański,
Verbum (1935) 509-552).

W 1933 uzyskał na UJ doktorat filozofii
z zakresu rusycystyki za zbiór rozpraw zgrupowanych wokół
pobytu Mickiewicza w Rosji (m.in. Moskiewscy filomaci, PrzWa 5 (1925) 163-175,303-314; Do Przyjaciół Moskali, RuL
2(1927) 11-15,39-44; Mickiewicz i Rylejew pod pomnikiem Piotra
Wielkiego, Rocznik Koła Polonistów Słuchaczów Uniw.
Warszawskiego (1927) 43-59; Chrześcijański Prometeusz.

Wpływ
Boehmego na koncepcję III cz. „Dziadów", w: Z dziejów literatury
polskiej XIX wieku, Wwa 1929, 178-211); 1934 był współzałożycielem
warsz. klubu rusycystów Domek w Kołomnie;
współpracował z kwartalnikiem „Verbum" ; zamordowany przez
hitlerowców w jednej z pierwszych egzekucji w Warszawie.

Jako badacz literatury B. interesował się przede wszystkim
biografią i osobowością twórców, psychol.-etycznymi problemami
w literaturze oraz genezą utworów, którą wyjaśniał za pomocą
biografii i psychiki pisarza, innych tekstów lit. lub intelektualno-
religijnymi prądami epoki. W interpretacji dzieła lit.
stosował osiągnięcia psychoanalizy (Psychogeneza snu w Dreźnie,
PrzWs 13(1925) 288-300, 14(1925) 97-111).

Główne prace
literackie B. dotyczą życia i twórczości Mickiewicza, szczególnie
z okresu ros. i drezdeńskiego, oraz pol. młodości J. Conrada
i problematyki niektórych jego utworów (Lord Jim, Zwycięstwo,
Korsarz).

Jako rusycysta pisał o N.W. Gogolu (Tragedia snobizmu
w życiu i twórczości M. Gogola, PrzWs 30 (1929) 410-430),
F.M. Dostojewskim (/. Conrad et Dostojewski. Le problème du
crime et du châtiment, Vint 11 (1931) 320-339) oraz LA. Buninie
(Proza poety Bunina, Verbum 2 (1935) 327-330). W 1933-39 systematycznie
omawiał bieżące wydawnictwa z zakresu literatury
ros. i radzieckiej w „Roczniku Literackim" ; interesował się także
historią katolicyzmu, zwł. konwertytami 1. poł. XIX w.
w Rosji (M.S. Łunin, Z.A. Wołkońska, W.S. Pieczerin) oraz
stosunkiem Kościoła do zagadnień polit, i społ. XX w. ( Watykan
a Hitler, Kompetencje państwa i Kościoła w sprawach wychowania,
Sylwetka i echa encyklik Piusa XI, Religijne skutki bezrobocia).
B. był też stałym sprawozdawcą z życia polit.-społ. i rei.
w Niemczech i ZSRR.

 

W. Lednicki, Rafal B.. AIPHOS 7(1939-44) 508-509; W. Weintraub,
Rafal B., w: Straty kultury polskiej 1939-1944, Gl 1945, II 273-281 ; Z. Szmydtowa, Rafal B„ PaL 36(1946) z. 1-2, 31-37; Słownik współczesnych pisarzy polskich, Wwa 1963, I 203; K. Górski, Rafal Marceli B. 1891-1939, Tygodnik Powszechny 25 (1971) nr 48; J. Rogowska, Rafal Marceli B. — zapomniany polski rusycysta, ZNUŁ S I 80(1971) 83-88; E. Sławęcka, Spojrzenie na literacką tradycję dziewiętnastowieczną w działalności rusycystycznej Rafała Marcelego B. (1891-1939i, w: Spotkania literackie, Wr 1973, 297-312.

Podobne prace

Do góry