Ocena brak

BŁONA WŁÓKNISTA

Autor /laetitia Dodano /06.01.2012

Tkanka podśluzową gardła, zwana błoną włóknistą (tunica fibrosa), stanowi włókniste podłoże gardła. Jest to na ogół cienka i mocna błona ściśle łącząca błonę śluzową z mięśniówką. W niektórych miejscach jest zbita, sztywna i odporna. W małej części górnej pod podstawą czaszki jest ona szczególnie gruba, gdyż w okolicy tej nie ma mięśniówki, tak że ścianę gardła tworzy tu na małej przestrzeni (i—2 cm) wyłącznie warstwa łączno-tkankowa. Tę część błony włóknistej nazywamy błoną lub powięzią gardłowo-podstawną (membrana s. fascia pharyngobasilańs). Przyczepia się ona do podstawy czaszki na kościach potylicznej, klinowej i skroniowej.

Linia przyczepu powięzi gardłowo-podstawnej do podstawy czaszki rozpoczyna S1ę na guzku gardłowym, potem z prawej i lewej strony linią do przodu wypukłą otacza przyczepy mięsni długiego głowy i prostego głowy przedniego, biegnąc na części podstawnej kości potylicznej. Następnie linia przyczepu krzyżuje chrząstkozrost ska-listo-potyliczny, przechodzi na powierzchnię dolną piramidy kości skroniowej sięgając prawie aż do otworu zewnętrznego kanału tętnicy szyjnej i zawraca ku przodowi do chrząstkozrostu klinowo-skalistego. Przyczep gardła obejmuje zachyłek gardłowy, dalej linia przyczepu kieruje się do przodu i przyśrodkowo wzdłuż chrząstkozrostu klinowo-skalistego (bezpośrednio przylegając do chrząstki trąbki słuchowej) cło podstawy blaszki przyśrodkowej wyrostka skrzydłowa tego.

Ku dołowi zbita tkanka łączna błony włóknistej ustępuje na korzyść włókien sprężystych, włókna te przekształcają część dolną tkanki podślu-zowej w tzw. powięź sprężystą (fascia elastica); dzięki niej ściana gardła jest bardzo rozciągliwa, szczególnie w części ustnej i krtaniowej.

Podobne prace

Do góry