Ocena brak

Błona śluzowa przełyku

Autor /laetitia Dodano /06.01.2012

Błona śluzowa (tunica mucosa) właściwa składa się z nabłonka, blaszki właściwej i blaszki mięśniowej błony śluzowej. Nabłonek, tak samo jak w jamie ustnej i gardle (z wyjątkiem jego części nosowej), jest wielowarstwowy płaski. W części dolnej przełyku w? sąsiedztwie żołądka (rzadziej w części górnej) występują u człowieka prawie stale małe, rozsiane wyspy wałcczkowatego nabłonka żołądka. U niektórych ssaków (np. Monotremata) nawet cały żołądek wysłany jest nabłonkiem płaskim. Jelito przednie zależnie od czynności ma więc zdolność wytwarzania już to grubego, wielowarstwowego nabłonka płaskiego, ochronnego, już to specyficznego wałcczkowatego o charakterze wydzielniczym. Na ogół jednak przełyk jako cewa przeprowadzająca pokarmy jest wysłany nabłonkiem pierwszego rodzaju, ochronnym, żołądek zaś jako narząd wydzielniczy — nabłonkiem specyficznym. Granica między jednym i drugim nabłonkiem jest zawsze zupełnie ostra; jest ona widoczna gołym okiem w postaci linii ząbkowanej. Błona śluzowa przełyku jest gładka, dość mocna i odporna, o zabarwieniu białawym w odróżnieniu od różowej błony śluzowej żołądka. Napotykamy w niej dość liczne małe grudki chłonne. Błona śluzowa układa się w podłużne fałdy, wskutek czego na zwłokach przekrój poprzeczny przełyku ma gwiazdkowate światło.

Pod nabłonkiem leży warstwa luźnej tkanki łącznej, blaszka właściwa (lamina propria), która na swej powierzchni zwróconej do nabłonka ma wysmukłe brodawki.

Do powierzchni zewnętrznej blaszki właściwej przylega warstwa podłużnie biegnących pęczków gładkich komórek mięśniowych, które wytwarzają grubą blaszkę mięśniową błony śluzowej (lamina muscularis mucosae); stanowi ona granicę między błoną śluzową a tkanką podśluzową.

Blaszkę tę spotykamy tu po raz pierwszy; będzie ona nadal stale występować wzdłuż całej cewy żołądkowo-jelitowej. Blaszka mięśniowa układa się w fałdy błony śluzowej; posiada ona liczne ścięgienka sprężyste. Zetknięcie się z ostrym przedmiotem (np. połkniętą szpilką) wywołuje miejscowe rozluźnienie blaszki mięśniowej; cofa się ona przed ostrym końcem. Jeżeli pomimo to ostrze wnika w błonę śluzową, wtedy sąsiednie nierozluźnione komórki mięśniowe kurcząc się, obejmują je i przytrzymują. Następne kęsy obracają szpilkę tak, że wierzchołek jej pozostaje w tyle i w ten sposób posuwa się ona tępym końcem naprzód. Dzięki temu małe przedmioty ostre mogą przesunąć się przez cały przewód pokarmowy nie powodując istotnego zranienia.

Podobne prace

Do góry