Ocena brak

Błona śluzowa

Autor /sara Dodano /06.01.2012

Skóra i błona śluzowa tworzą dwie powierzchnie: zewnętrzną i wewnętrzną. Powierzchnia zewnętrzna pokryta jest zrogowaciałym nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, naskórkiem (epidermis), który spoczywa na łączno-tkankowym podłożu, tzw. skórze właściwej (corium). Powierzchnię wewnętrzną przewodu pokarmowego oraz dróg oddechowych i moczo-wo-płciowych tworzy błona śluzowa (tunica mucosa), również pokryta nabłonkiem (epitheliwn), choć delikatniejszym od poprzedniego, także na podłożu łącznotkankowym. W okolicy szpary ustnej, nozdrzy przednich i szpar powiekowych 7. jednej strony, a odbytu i otworu moczowo-płciowego z drugiej nabłonek ten przechodzi bezpośrednio w naskórek. Błona śluzowa zależnie od ukrwienia ma zabarwienie od bladoróżowego do czerwonego; wydziela ona płyn przeważnie śluzowy, dlatego też jest wilgotna, błyszcząca i śliska.

W niektórych częściach przewodu pokarmowego błona śluzowa jest gładka, w innych układa się w fałdy czy to podłużne (np. w przełyku), czy poprzeczne. Niektóre z nich są stałe, niezależne od stanu skurczu mię-śniówki ściany przewodu, jak np. fałdy okrężne (Kerc.kringa) jelita cienkiego; fałdy te powiększają powierzchnię resorpcyjną nabłonka. Inne fałdy są tworami niestałymi, są wywołane skurczem błony mięśniowej ściany i ulegają wyrównaniu przy rozluźnieniu mięśniówki (np. fałdy półksiężyco-wate jelita grubego).

Oprócz fałdów błona śluzowa może wytwarzać drobne wyniosłości czy to w postaci brodawek (papillae), jak np. na języku, czy listkowatych lub nitkowatych kosmków (villi)y które wpuklają się do światła cewy. Kosmki takie występują w jelicie cienkim i z powodu swej wielkiej liczebności zwiększają powierzchnię wchłaniającą nabłonka w znacznie silniejszym stopniu niż fałdy, przy czym nadają one błonie śluzowej wygląd atłasowy.

Podobne prace

Do góry