Ocena brak

BLITZKRIEG - (wojna błyskawiczna) doktryna

Autor /ja123 Dodano /22.02.2011

Wbrew niemieckiej nazwie (ozna­czającej „wojnę błyskawiczną") za­sada działania wojsk, polegająca na współdziałaniu sił powietrznych i lądowych (zwłaszcza pancernych), co umożliwiało szybkie okrążenie i zniszczenie nieprzyjaciela, została opracowana przez grupę brytyjskich teoretyków, którym przewodzili Basil Liddell Hart i Leslie Hoare--Belisha. Jednakże ich rozważania i próby utworzenia w końcu lat dwudziestych Brytyjskich Ekspery­mentalnych Sił Zmechanizowanych (British Experimental Mechanized Force) zostały zlekceważone przez rząd brytyjski. Spotkały się nato­miast z ogromnym zainteresowa­niem w niemieckich kręgach woj­skowych. Niemcy już w czasie I wojny światowej, podobnie jak 110 Włosi i Austriacy, użyli z powo­dzeniem oddziałów uderzeniowych wyposażonych w karabiny maszy­nowe, moździerze, miotacze ognia i lekkie działka.

Po wojnie taktykę szybkich ataków okrążających roz­wijał dowódca Reichswehry gen. Hans von Seeckt, który wzmocnił oddziały uderzeniowe pojazdami pancernymi, a nie mając możliwo­ści szkolenia załóg czołgowych w Niemczech (traktat wersalski za- j braniał Niemcom posiadania broni pancernej), wysyłał czołgistów na szkolenie do ZSRR. Koncepcję woj­ny błyskawicznej w pełni rozwinął twórca niemieckich związków pan­cernych gen. Heinz *Guderian. Pierwszą próbą zastosowania w praktyce założeń wojny błyska­wicznej była kampania 1939 r. w *Polsce. Niemcom sprzyjał płaski teren, pogoda, słabe uzbrojenie prze­ciwpancerne jednostek polskich (dysponowały 1400 działami kal. 37 mm i niewielką liczbą karabinów przeciwpancernych) i szczupłość polskich sił pancernych. Sukcesy wojsk niemieckich, realizujących założenia Blitzkriegu w Polsce, a następnie w *Belgii, *Holandii i *Francji, stały się podstawą opra­cowania nadmiernie optymistyczne­go planu wojny ze Związkiem Radzieckim (*„Barbarossa"), prze­widującego rozbicie w ciągu 9-17 tygodni głównych sił * Armii Czer­wonej.

W 1941 r. gen. Guderian za­proponował udoskonaloną wersję „wojny błyskawicznej", polegającą na wykorzystaniu silnych samo­dzielnych związków pancernych, wspomaganych przez własne od­działy piechoty, które operowałyby wysunięte do przodu o 100-150 km przed głównymi siłami armii. W pierwszym okresie wojny na froncie wschodnim taktyka błyska­wicznych uderzeń przyniosła Niem­com ogromne sukcesy, ale nie po­zbawiła Rosjan możliwości zmobi­lizowania rezerw ludzkich ani przeniesienia przemysłu poza zasięg działań wojennych. Rozpo­częcie w grudniu 1941 r. kontrofen­sywy rosyjskiej pod *Moskwą oznaczało niepowodzenie „wojnybłyskawicznej".

Podobne prace

Do góry