Ocena brak

BLITZ - naloty

Autor /ja123 Dodano /22.02.2011

Angielska nazwa nalotów *Luftwaf-fe na obiekty cywilne i wojskowe w Anglii od sierpnia 1940 r. do ma­ja 1941 r., wywodząca się z nie­mieckiej nazwy ^Blitzkrieg (wojna błyskawiczna). Wieczorem 24 sierpnia 1940 r. je­den z niemieckich bombowców omyłkowo zrzucił bomby na lon­dyńską dzielnicę East End. Premier Winston Churchill nakazał przepro­wadzenie nalotu odwetowego na Berlin i następnego wieczora 29 z 81 dwusilnikowych brytyjskich bombowców, które wystartowały, zaatakowało Berlin. Adolf Hitler, choć do tego czasu uważał, że na­loty na obiekty cywilne są niebez­piecznym rozpraszaniem środków, rozkazał „zgotowanie Londynowi i innym brytyjskim miastom takie­go samego losu, jak * Rotterdamowii *Warszawie". W nocy z 25 na 26 sierpnia 1940 r. niemieckie samoloty dokonały nalotu na Bir­mingham, z 28 na 29 sierpnia i 4-6 września na Liverpool.

5 wrze­śnia Hitler nakazał dokonywanie „niszczących ataków na ludność i obiekty obrony powietrznej więk­szych brytyjskich miast, włączając Londyn, w ciągu dnia i nocy". Plan dowództwa Luftwaffe przewidy­wał, że samoloty Luftflotte 2 (floty powietrznej) bazujące w Belgii i Holandii będą dokonywać dzien­nych nalotów na Londyn, samoloty Luftflotte 3 z Francji będą zaś no­cami atakować obiekty o znaczeniu gospodarczym: obiekty portowe, li­nie komunikacyjne i energetyczne. 7 września 1940 r. 300 bombowców eskortowanych przez 600 myśliw­ców atakowało w dwóch falach w Londynie doki i okoliczne dziel­nice mieszkaniowe. Ogółem zrzuci­ły 300 t bomb, które zabiły 430 lon-dyńczyków i raniły 1600. Stolica nie była przygotowana do odparcia nalotów. Do obrony można było użyć tylko 92 działa przeciwlotni­cze, niewiele baterii porzeciwlotni-czych mogło korzystać ze wskazań stacji radiolokacyjnych, reflektory zaś okazały się mało skuteczne w odnajdowaniu samolotów lecą­cych na wysokości powyżej 3600 m.

Jednakże już 11 września dowo­dzący brytyjską obroną przeciwlot­niczą (Anti-Aircraft Command) gen. Frederick Pile zdołał skiero­wać do Londynu dodatkowo 100 ar­mat i zezwolił obsługom dział na prowadzenie samodzielnego ognia, co znacznie zwiększyło skutecz­ność obrony. Poczynając od 7 września 1940 r. Niemcy zwiększali siły. Jeden z najcięższych nalotów na Londyn przeprowadzili 15 października, gdy 400 bombowców atakowało miasto od godz. 20.40 do 4.40; bomby znacznie uszkodziły ga­zownię Bacton, elektrownię Batter-sea, rozgłośnię radia BBC oraz wiele budynków mieszkaniowych, w których zanotowano 900 poża­rów. RAP wysłał do walki 41 sa­molotów myśliwskich, ale zdołały zestrzelić tylko jeden niemiecki bombowiec *He 111. Do połowy listopada 1940 r. samolo­ty Luftwaffe zrzuciły 13 000 t bomb i ponad 1 min ładunków zapalają­cych. Od połowy listopada do końca lutego 1941 r. niemieckie bombowce dokonały 14 nalotów na porty, 9 na rejony przemysłowe i 8 na Londyn. Ze względu na brak spodziewanego wyniku, jakim miało być załamanie morale ludności, 6 lutego 1941 r. Adolf Hitler wydał dyrektywę naka­zującą skoncentrowanie ataków na brytyjskich portach.

Od 19 lutego do 12 maja samoloty niemieckie atako­wały 46 razy Plymouth, Portsmouth,Bristol, Avonmouth, Swansea,Merseyside, Belfast, Clydeside,Hull, Sunderland i Newcastle,a tylko siedem nalotów doko­nano na dzielnice mieszkaniowe Londynu, Birmingham, Coventry i Nottingham. W połowie maja 1941 r., w związku z przygotowania­mi do agresji na Związek Radziecki i wycofaniem większości samolotów na Wschód, Blitz dobiegł końca. W okresie od września 1940 r. do maja 1941 r. niemieckie bomby zabi­ły ponad 43 000 Brytyjczyków i ra­niły 139 000 osób. Niemcy stracili ok. 600 samolotów bombowych.

Podobne prace

Do góry